Heading Bush met adventure upgrates

Heading Bush

En we zijn weer terug in de bewoonde wereld. Na 10 dagen echte outback en 2 dagen Alice Springs (wat je ook als onbewoonde wereld(met pub) kunt meerekenen). Slapen onder de sterren in een swag, kangaroo eten bij het kampvuur, duizenden vliegen, kamperen op dingo-terrein en ongelofelijk veel regen voor in een woestijn...

18 februari was het dan zo ver, de trip waar we al tijden naar uit keken! We werden om 's ochtends vroeg opgehaald en meteen aan de groep voorgesteld: 1 Engelse, 2 Duitsers, 1 Deen, 1 Canadees en 2 Nederlanders. In het begin leek de groep een beetje een vreemde mix, maar het bleek uiteindelijk een ontzettend leuke & gezellig groep te zijn. We hebben echt ontzettend veel lol gehad.

Onze gids Rick was echt fantastisch. Hij wist veel te vertellen en had ook een goed gevoel voor humor!

Dag 1 begon met het saaie papierwerk en het eerste stuk van de stad uit rijden. Voor de lunch vertelde de gids dat we naar 's werelds grootste wooden Jetty gingen. Dat klonk erg leuk, tot dat bleek dat het gewoon een houten pier was. We hebben het dan ook niet tot het eind gehaald.

Na een hoop rijden werden we verrast door een kameelrit. Iedereen werd in twee tallen op een kameel gezet en toen zijn we naar het kampeerterrein gereden. Daar kregen we ook nog allemaal uitleg over aboriginals en hun cultuur. Daarna kregen we onze eerste bushtucker, gewokte kangaroo.

Dag 2 De door iedereen gevreesde swags bleken erg comfortabel te zijn. Een swag is een slaapzak&matras in een. En in theorie slang en spin vrij. In het begin hadden we een beetje onze twijfels, maar ze liggen echt super. Je ligt lekker in de buitenlucht en kan naar de sterren kijken terwijl je in slaap valt. Vandaag stonden de Flinder Ranges op het programma. Na verschillende look-outs vertelde onze gids over het ontstaan van de Ranges. De aboriginals kwamen naar deze plek voor voor allerlei ceremonies. Op een avond kwamen er slangen die alle mensen hebben opgegeten. Daarna waren zij zo vol dat ze zijn gaan liggen en nooit meer op zijn gestaan. De twee slangen vormden zich om tot de Flinders Ranges. Het originele verhaal is iets langer en er zijn nog allemaal verhalen omheen. Een korte wandeling bracht ons naar rots tekeningen van de aboriginals. Er was niet veel meer van over. Maar je kon hier en daar nog wel wat zien, waaronder 2 getekende slangen. Wat dus waarschijnlijk het ontstaan van de Flinders Ranges moet vertellen.

Dag 3 Vandaag stonden we vroeg op, we hadden met z'n allen besloten om vroeg op te staan om de zonsopgang in de Valley waar we kampeerden te zien. De dag begon meteen met een lach toen een van onze reisgenootjes(Katrine) een briljante opmerking maakte toen ze wakker werd gemaakt: ' where the fuck is the sun??' ' isn't that what we're waking up for, to see it come up?' = )

De zonsopgang was de moeite waard! Je kon heel mooi de rotsen zien kleuren van normaal naar gloeiend rood!!

Een van de volgende stops was een gigantisch zoutmeer: Lake Eyre. Het was echt super mooi! Wat wel vreemd is want eigenlijk is het een grote witte vlakte met niks.... maar een meisje uit de groep(Jolanda) kreeg het voor elkaar om door de bovenste laag te zakken. En belande in de modder. Wanneer haar zus haar er probeerde uit te halen zakte die ook door de grond. Vervolgens bedacht Katrine zich om erheen te rennen en hen te helpen. Door het rennen belande zij dus ook in de modder....

Uiteindelijk was iedereen uit de blub en liepen we terug naar de auto. Het enige dat de gids zei: 'yeah, that happens every trip, as soon as I heard the screaming I knew. '. Hij had het op zich even kunnen melden dat je hier door de bodem kon zakken ;)

De volgende stop was erg vreemd. We liepen een soort rots/zandduin op en was er boven ineens een vijver, met waterplanten en al. Blijkbaar ligt er onder een kwart van Australie een groot waterreservoir. Maar het was wel een vreemd gezicht.

Dag 4 Na ongetwijfeld de slechtste nacht slaap van de trip. Het was super warm die avond, dus iedereen lag te zweten in z'n swag. Je kon er ook niet buiten liggen, want we lagen in de buurt van een meer ( ja ze hebben meren in de woestijn). Dus het was een groot muggenfeest.

We vertrokken niet al te vroeg, want we zouden eerst een stop maken in Willem Creek. Het kleinste dorpje in Australie. Het heeft 2 inwoners en natuurlijk een pub! Dus om 10.00 zaten een aantal van de groep al aan hun eerste biertje.

Vandaag reden we verder naar Cooper Peddy: Opal Capital of the world. Hier kregen we te horen dat de plannen voor de trip gewijzigd moesten worden. Een aantal wegen waren gesloten vanwege storm opkomst.... Niemand vond het echt erg, want dit had als gevolg dat wij die nacht in een ondergronds huis sliepen met douche In Cooper Peddy kregen we een rondleiding door de mijnen en de grotwoningen.

Dag 5 Vandaag gingen we naar een ander opaal stadje in de buurt kijken. Deze was niet zo toeristisch als cooper peddy. Wij zaten daar rustig te lunchen toen er iemand naar ons toekwam en voorstelde om ons rond te leiden. Kevin was al 2 daar aan het zoeken en had nog niks gevonden. Het vreemde was dat iedereen hier gewoon een stuk grond kan kopen en mag gaan graven...en dan hopen dat je wat vindt. Blijkbaar is er niks dat aanduidt dat er ergens opaal in de grond zit. Hij had wel wat stukken rots gevonden met opaal erin, maar dat was blijkbaar niks waard. Wat mooi was want wij konden wat meenemen als souvenir.

Dag 6 vandaag was de dag van de grote rode steen: uluru, en de dag waar onze tourguide tegenop zag. Dus we hadden special voor hem 's ochtends een extra kop koffie gezet. Rick heeft het niet zo op de toeristen en rangers rondom uluru. Ondanks dat zorgde zijn frustraties wel voor veel leuke verhalen over de toeristen en rangers. We hebben een korte wandeling gemaakt rond om Uluru, waar Rick van alles vertelde over Aboriginals en uluru. 's Avonds stond zonsondergang bij uluru op de planning. Toen we bij de sunset-parking aan kwamen stond deze al helemaal vol met tourbussen. Overal stonden grote tafels met champagne, buffetten en zelfs barbeques kwamen te voorschijn. En daar zaten wij dan tussen met onze klapstoeltjes, blikjes bier en chips (met dipsaus). We wilden een foto maken van de groep bij uluru, maar dit bleek onmogelijk te zijn zonder chinezen erop. Dus hebben we Rick maar lief aangekeken, hij heeft 10 jaar in China gewoond. In het chinees vroeg Rick of ze even aan de kant wilde voor de foto met als gevolg: 1 foto van onze groep zonder chinezen en een stuk of 20 foto's van Rick met zijn nieuwe Chinese vrienden =)

Dag 7: Vandaag was het vroeg opstaan: 4.15 !!! We hadden namelijk ontbijt tijdens zonsopgang. Het ontbijt vond plaats bij Kata Tjuda, een andere rots formatie in de buurt van Uluru. De wandeling door Kata Tjuda was erg mooi en indrukwekkend. Eigenlijk mooier dan Uluru, hier kon je namelijk ook tussen de rotsen door lopen terwijl je bij Uluru er alleen omheen kan lopen. Hierna zijn we nog een stuk door gereden richting Kings Canyon. Onderweg trapte Rick ineens kei hard op de rem... maakte een u-turn en stapte later de auto uit.... niemand wist echt wat er was... Blijkbaar had hij ergens langs de weg een Thorny Devil gevonden (zie foto's) een soort hagedis. Maar dan een heel vreemde met horens over z'n hele lichaam.

Dag 8: Vandaag reden we verder naar Kings Canyon om daar een wandeling te maken. We hadden geluk met het weer. Het was enigszins bewolkt dus we liepen niet in de volle zon. Het was een mooie wandeling, iedereen zei dat hij erg zwaar was, maar het was eigenlijk alleen de eerste heuvel, een stijging van meer dan 100m, daarna was het goed te doen. Na Kings Canyon moesten we nog een flink stuk rijden. Toen we bij de camping plaats van deze avond aankwamen was het tijd voor onze adventure upgrade: de truck + trailer bleven vast zitten in het zand. Door met z'n allen te duwen kregen we hem er gelukkig wel weer uit, maar niet veel later stond het weer vast. Er zat niks anders op dan onze spullen eruit te tillen en naar de kampeerplek te sjouwen. (gelukkig was het maar een paar meter verderop). Het weer beloofde niet veel goeds en Rick begon met verhalen over overstromen van de rivier en over wat we moesten doen wanneer we er tijdens het wakker worden achter kwamen dat onze tenten dreven. Gelukkig viel het vergeleken met de deze verhalen uiteindelijk wel mee. Maar ondanks dat was het toch een 'natte' nacht. We waren net aan het genieten van onze spaghetti toen het begon te storten. En gedurende de nacht bleken tent en swag toch niet zo super waterdicht te zijn....

Dag 9: De volgende ochtend konden we de schade vaststellen. Dit viel gelukkig wel mee, vooral veel nat geworden spullen. Met wat moeite hebben we ook de truck en trailer weer op vaste grond kunnen krijgen. Onze eerste stop deze ochtend was om rock wallabies te spotten. Ze waren erg lastig te zien en we hebben zeker toch wel 10 minuten naar de zelfde stapel rotsen moeten staren voordat we de 2 wallabies zagen die ons werden aangewezen. Hierna zouden we naar rots tekeningen gaan kijken, maar de wandelroute hiernaartoe was overstroomd. Rick had nog een ander idee voor een mooie campingspot, maar hiervoor moesten we een rivier doorsteken. Management had hem niet bepaald groen licht gegeven voor deze actie... dus we hebben een kwartiertje bij de rivier gestaan... Terry is nog halverwege de rivier in gelopen om te kijken hoe stevig de bodem was. Maar uiteindelijk zijn we omgekeerd en terug de 'snelweg' opgegaan. ( die overigens ook overstroomd was). Door het weer was kamperen eigenlijk geen mogelijkheid en zijn we helaas een dag eerder naar Alice Springs gereden.

Dag 10: ondanks dat we vandaag al in Alice waren ging de tour nog wel door... We zijn 's morgens weer in de truck gestapt en hebben wat rond gereden. Als eerste wilden we naar de American secret base rijden en kijken hoever we door konden rijden =) In de buurt van de base waren ook nog aboriginalgrounds, toen we daar kwamen bleek dat je volgens de aboriginal-wetten als vrouw of kind hier niet mocht lopen. De jongens hebben dus in de regen een rondje gelopen en wij hebben ons vermaakt achter in de truck. Het volgende plan zou een zingende dingo attractie zijn, maar niemand voelde hier echt iets voor dus zijn we terug gegaan naar ons motel voor een douche, kleding wassen ect.

's avonds zijn we met z'n allen wat gaan eten bij het hotel. Na 9 dagen super lekker eten van Rick viel dit een beetje tegen. Achteraf bleek alleen de lasagne niet te eten te zijn, en laat nou net de helft van de groep lasagne besteld hebben... 's avonds zijn we nog met zn allen uit geweest in Alice Springs wat echt super gezellig was!!

Dag 11:Omdat vandaag iedereen van de groep nog in Alice Springs was hadden we ook vandaag afgesproken wat leukst te doen met z'n allen. Vanwege het weer ( het was nog steeds aan het storten) leek bowlen een goede optie). Het bowlen was erg geslaagd en daarna lekker uiteten geweest bij een pizzeria/steakhouse. Al met al kwam de trip nu wel langzaam tot een einde en niemand had echt zin om afscheid te nemen.

Gelukkig vloog Sarah ook naar Perth dus daar hebben we de afgelopen dagen nog mee afgesproken. Ook Terry en Katrine komen deze kant nog op, dus die zien we ook nog wel.

Adelaide

Toen moesten we nog een stukje rijden om in Adelaide te komen. De stad inrijden en de auto inleveren verliep vlekkeloos. We zitten nu in een guesthouse dat bij een hostel hoort. Het is erg gezellig er zijn veel leuke mensen. En de keukens, koelkast vooral en de badkamers zijn schoner en netter dan we ze ooit ergens gezien hebben. Adelaide zelf is niet zo heel erg spannend. Het is eigenlijk een groot dorp. Er zijn wel een hoop winkels, maar niet zo heel vee bezienswaardigheden. Maar dat is ook niet zo heel erg, want nu kunnen we een beetje uitrusten en wat dingen uitzoeken voor het vervolg van onze reis. En we kunnen ons voorbereiden op de outback tour die ons te wachten staat.

Komende donderdag, 18 februari,vertrekken we op 'THE ULTIMATE AUSTRALIAN EXPERIENCE'. We gaan met een 10 daagse tour van Adelaide naar Alice Springs. Dit brengt ons naar de echteoutback van Australie. We gaannaareen aantal nationaal parken, opaalmijnen, hot springs, rotsformaties en aboriginal plekken. We zullen buiten onder de sterren slapen met swags (slaapzak, tent en matras ineen). Er er wordt eten gemaakt op kampvuren. We zijn enorm benieuwd en kijken er erg naar uit. Tijdens de reis zullen we niet bereikbaar zijn dus wanneer we in Alice Springs aankomen zullen we jullie alles vertellen over onze belevenissen. Wie alvast een voorproefje wilt, kan kijken op http://www.headingbush.com/10-day-Outback-Adventure-Tours.html

We laten zo snel mogelijk weer wat van ons horen.

Veel liefs Vicky & Laura

Great Ocean Road

Vanuit Melbourne reden we via Geelong en Torquay naar de Great Ocean Road en het nationaal park de Grampians uiteindelijk naar Adelaide. Dit was een prachtige route. Het eerste deel liep langs de kust met aan de andere kant van de weg het nationaal park de Otways. We hebben zelfs op een klein gravel weggetje wilde koalas gezien. We hebben mooie wandelingen gemaakt naar watervallen, een vuurtoren en eentje over een brug die je zo hoog bracht als de toppen van de bomen. Op elk niveau van het regenwoud werd in het kort uitleg gegeven over de planten die op dat niveau leefden. Erg leuk om het bos eens van bovenaf te zien. De tweede dag van onze tour hadden we meer geluk met het weer en waren de mist en de wolken opgetrokken. Daardoor hadden we een mooi uitzicht op de rotsformaties langs de kust. Tijdens zonsondergang zijn we naar de 12 apostelen gegaan. Een van de meest bekende fotostops langs de Great Ocean Road. Dit zijn zuilen van rotsen die vanuit de zee oprijzen. Er stonden er origineel 12 maar nu zijn er nog maar 6 over. De zonsondergang was erg mooi.

Aan het einde van de Great Ocean Road reden we landinwaarts. Het landschap is daar enorm vlak, bijna zoals in Nederland alleen wat droger. En ineens komen er enorme bergen omhoog. Dat is het Grampians Nationaal park. Alleen de weg erheen en erdoorheen tot het centrum was al erg indrukwekkend. We dachten dat we de enorme stortbui net hadden gemist en gingen snel ons tentje opzetten en het eten maken voordat het weer begon. Het tentje stond wel, maar het eten hebben we in de gietende regen af moeten maken. Toen we net in de auto zaten om ons bordje leeg te eten werd het droog. En de hele avond heeft het ook niet meer geregend... De volgende dag zijn de Grampians gaan verkennen. We begonnen bij het Aboriginal cultural center. Hier was heel veel informatie en veel beeldmateriaal. Daarna zijn we aan de wandelingen begonnen. Het hoogtepunt was de wandeling naar de Pinnacle. Een hoge berg in de Grampians met een vooruit uitstekend over de vallei. Het was een behoorlijke klim naar boven, maar het uitzicht was adembenemend mooi.

Op de laatste dag stopten in Naracoorte. Daar hebben ze grotten die op de World Heritage list staan. Daar hebben we een rondleiding gedaan. Het eerste deel ging door een mooi stuk met veel druipstenen. Het tweede deel was voor ons veel interessanter, want dat hadden we nog nooit gezien. We gingen naar fossiel opgravingen. Veel dieren zijn in de loop van tijd in de grot gevallen en konden er niet meer uit komen en daarvan vinden ze nu alle botten. Zo hebben ze bijna een compleet skelet gevonden van een 3 meter grote kangaroo. En een andere van een vreemd soort leeuw, dat ook wel een beetje weg heeft van een hyena. Erg indrukwekkend allemaal.

Melbourne

Vanuit New Zealand zijn we rechtstreeks naar Melbourne gevlogen. Dit was wel een groot verschil. Het was daar meteen enorm warm en de luchtvochtigheidsgraad lag erg hoog. Na de eerste paar nachten in een ander hostel te hebben geslapen zijn we de derde dag verhuisd naar hotel Discovery. Een erg leuk en gezellig hostel die ook kleine trips organiseerde (gratis). We zijn een dag meegeweest naar een klimwand. Daar konden we testen of we nog een beetje fit waren. Dat viel wel enorm tegen. Na twee keer proberen deden onze armen al zeer. En toen we na 1,5 uur vertrokken hadden we al spierpijn. Maar het was wel erg gezellig. De andere keer gingen we mee naar een oefenwedstrijd van het Austalian Football (AFL). Het lijkt veel op American Football, maar heeft een aantal andere regels. Zo mag de bal niet meer dan 15 meter afleggen zonder de grond te hebben aangeraakt. Hierdoor is het veel meer een teamsport. Dat was erg leuk om te zien. Ook is er een ander soort doel. Je kunt op 1 manier 6 punten scoren en op 2 manieren 1 punt. Nadat we het eerste deel hadden gekeken zijn we naar een ander veldje gegaan om zelf een te proberen te gooien, stuiteren, vangen en schoppen met de bal. Dit bleek erg moeilijk te zijn. Geef mij maar een gewone ronde bal. Elke keer wanneer die bal de grond, een hand of een voet raakte was het maar gokken welke kant hij op ging. Natuurlijk lag dat meer aan onze onkunde, maar toch. Ook de professionele spelers zag je soms de verkeerde kant op duiken wanneer de bal over de grond ging. Je kunt wel indenken hoe grappig het was.

We zijn natuurlijk ook melbourne zelf nog in geweest. Wat dat betreft is de lonely planet erg handig, want die voorziet ons in elke stad van een mooie stadswandeling. Wij vonden Melbourne een erg prettige stad. Het was wel groot, maar zo voelde het niet aan. Er waren ook meer kleinere straatjes met kleine cafeetjes dan in Sydney. Voornamelijk rondom de bibliotheek waren er veel te vinden. Er zaten dan ook veel mensen die even een pauze namen van het studeren in de bibliotheek dit gaf een gezellige studenten sfeer. Op zaterdag zijn we met een meisje die we in het hostel hadden leren kennen, Minke, naar het festival in St Kilda geweest. Dat is de wijk van Melbourne die aan zee ligt. Eerst lekker door de winkelstraten gelopen en gebakjes gekocht in de meest beroemde banketbakkers-straat van Melbourne. En daarna lekker in de zon op het gras genoten van de muziek.

Na een week Melbourne hadden we vanaf Maandag 8 februari een auto gehuurd om naar Adelaide te rijden. Deze keer was het een echte auto en geen camper, een Nissan Tida. Voor we Melbourne verlieten kochten nog even de benodigde campingspullen.

Waar te beginnen.... (Waarschuwing vooraf, we weten dat het een lang verhaal is dus we raden aan om het in stukken te lezen)

Het is al weer een hele tijd geleden dat wij iets van ons hebben laten horen. Dus bereid je maar voor op een lang verhaal en een heleboel foto´s, want we hebben wel wat te vertellen! Maarja waar moet je beginnen als er zoveel te vertellen is...

Allereerst wij zijn nu in Melbourne. Onze reis door New Zealand zit er helaas al weer op. Na oud en nieuw zijn we naar Christchurch (gelegen op het Zuidereiland) gevlogen en vanaf Auckland (Gelegen op het Noordereiland)zijn we deze week weer terug naar Australie gegaan, we vlogen direct naar Melbourne toe.

Maar we zullen bij het begin beginnen...

Na onze aankomst in Christchurch moesten we nog twee dingen ophalen voordat onze reis door New Zealand kon gaan beginnen. Op de eerste dag na onze aankomst haalden we Jeroen op van het vliegveld. Die was het koude Holland ontvlucht om een beetje zon en warmte op te doen. Op de tweede dag konden we onze spaceship ophalen. Dit was onze campervan voor de komende weken.

Mooi oranje is niet lelijk. Wel makkelijk te herkennen op de weg, zo konden we op tijd beginnen met toeteren en met de lichten te seinen wanneer we een andere spaceship tegenkwamen.

Toen alles was geregeld kon onze reis gaan beginnen. Vanuit Christchurch reden we in zuidelijke richting land inwaarts. We kregen meteen een goede indruk van de wegen en het weer in New Zealand. Alle snelwegen hebben namelijk maar 1 rijbaan per richting en het kan er enorm gieten. Dus helaas stonden we de eerste avond meteen met regen op de camping. Gelukkig zijn de campings behoorlijk goed geregeld. Er was zelfs een overdekt stuk waar we konden koken. Verder was ook onze spaceship goed uitgerust en konden we met onze eigen dvd-speler een filmavondje houden.

Onze allereerste echte stop was Lake Tekapo. Hier hebben we erg mooie foto's gemaakt van het meer met erg blauw water.

Het water krijgt die kleur van de fijne deeltjes die van de bergen word afgeslepen als het water naar beneden stroomt. Vanaf het Lake namen we wat binnen wegen om weer bij de oostkust uit te komen. We stopten weer bij Dunedin. Dit is de studentenstad van New Zealand, maar die is natuurlijk in de zomervakantie helemaal uitgestorven. Dus na een korte stadswandeling en een warme chocolademelk tegen de kou vervolgden wij onze weg.

Even onder Dunedin ligt Balclutha, daar begon de toeristische kustroute die Vicky had uitgezocht, genaamd The Catlins. Deze route ging langs een helehoop watervallen, blow holes en meren, maar voornamelijk langs de zuidkust van New Zealand. Tijdens deze route hadden we prachig uitzicht over de ocean en de kuststrook.

Jammer genoeg hebben we de penguins en de dolfijnen niet kunnen spotten (ze moesten er wel zitten volgens alle toeristische brochures).

Bij Invergarcill zijn we weer landinwaarts gegaan. Het volgende dat op ons lijstje stond was het fjorden landschap bij Doubtful en Milfort Sounds. In deze regio kwamen we ook de eerste plaatsnamen tegen die nog afstamden van de Maori's. We sliepen namelijk in Te Anau. Er waren zoveel aanbieders die reisjes naar de fjorden verkochten dat het voor ons nog behoorlijk moeilijk was om iets uit te zoeken en te beslissen wat we wilden doen. Je kon namelijk kiezen uit een cruise met overnachting, een dagtocht (bus en boot) of alleen de cruise. Daarnaast waren er ook nog allerlei combinaties met wandelingen en eten. Uiteindelijk besloten we de route die de bussen deden zelf met onze spaceship te gaan rijden. Op deze manier konden we zelf beslissen waar we eruit wilden om te gaan kijken en waar niet. Er waren namelijk een aantal fotomomenten, korte wandelingen en uitkijkpunten op de route. Dit bleek een erg goede keuze van ons. Aan het einde van de route kochten we een kaartje voor een bootcruise. We hadden erg geluk. Het was de enige zonnige dag van die week dus dat maakte de cruise nog mooier. De tocht duurde bijna 2 uur en wij denken dat de foto's wel voor zich spreken. Vanaf de boot reden we naar een mooie camping van de DOC (Deparment of Conservation, een overheidsorgaan dat verantwoordelijk is voor het onderhoud van de nationale parken). Deze organizatie heeft op heel veel mooie en speciale plekken een kleine camping. Wij verkozen deze campings boven de commerciele holiday parks.

Vanaf de fiorden verplaatsten wij ons in Noordelijke richting. We zijn een middagje in Queenstown en Arrowtown geweest. Queenstown is wel een grappig stadje, maar je zou het ook zo in de Franse Alpen kunnen zetten als een te toeristisch ski-oord. Arrowtown daarentegen was heel anders. Dit was een oud goudmijners dorpje dat nog aardig goed in tact was gebleven. Ook zijn er tijdens de goudkoorts heel veel chinese immigranten naar Arrowtown gekomen om in de mijnen te werken. Zij hadden daar hun eigen Chinese nederzetting gebouwd. Ter nagedachtenis aan deze ‘gastarbeiders' waren er een aantal opgravingen en reconstructies te zien en was er veel informatie te lezen op de informatiepanels. De wandeling door dit gebied was erg indrukwekkend. Het was erg duidelijk dat er veel meer aandacht was besteed aan het behouden van het Eurpese deel van het stadje, want daar stonden alle oude panden er nog en leek het een beetje op een straatje dat je in Disneyland kunt vinden.

We wilden die dag nog een klein stukje doorrijden om dichter bij de gletsjers in de buurt te komen. We stopten gewoon maar ergens waar een bordje van een camping langs de weg zagen. Bij toeval kwamen we bij Luggate uit. De lokale cricket vereniging verhuurde zijn veld en kantine gebouw als camping. Een erg grappige camping met hele vriendelijke locals. Zij vertelden ons dat we beter naar een andere gletsjer konden gaan i.pv. de twee bekendsten, omdat we daar veel meer van konden zien en omdat de wandeling ernaar toe erg mooi was. Dus dat advies namen we ter harte en de volgende dag maakten we de wandeling. Het was nog wel een behoorlijke onderneming om bij het begin van de wandeling te komen, want de verharde weg hield opeens op en we moesten nog zo'n 45 minuten doorrijden op een gravel weg. Daar kwamen we door het echte New Zealand: kleine boerderijen in de middle of nowhere en vee dat over de wegliep.Ook de wandeling was een flinke tocht, maar het zicht op de gletsjer was adembenemend.

Een dag na de gletsjer namen we de weg die dwars door het gebergte ging: Haast pass. Een hele mooie route met ook weer veel punten om te stoppen voor een foto, een korte of een lange wandeling. Aan de andere kant van de pass kwamen we aan bij de Westkust. Dit zou het meest regenachtige deel van New Zealand zijn. En we hadden ons al op het ergste voorbereid, want we hadden al enorm veel regen gehad de eerste paar dagen. Maar we waren de pass nog niet uit of het klaarde helemaal op en de lucht was strak blauw. Dus we deden verruilden meteen onze spijkerbroeken voor een korte broek. En de waterdichte wandelschoenen werden slippers. Halverwege de westkust kwamen we langs de beroemde gletsjers. We waren enorm blij dat we de andere wandeling al hadden gedaan. Ten eerste was er een enormde parkeerplaats die helemaal vol stond met auto's en campervans en ten tweede kon je alleen dichtbij komen wanneer je een toer met een gids boekte. Dus we hebben even een snelle wandeling gemaakt naar het foto punt en zijn toen weer verder gereden.

Aan het einde van de westkust kwamen we bij het Punakaiki National Parc. Daar hadden we een mooie camping die direct achter de duinen lag. Dus daar hebben we voor het eerst over het strand gelopen en in de zee gestaan. Helaas was het daar verboden om erin te zwemmen. Het hoogtepunt van het Punakaiki National Park zijn de Pancake rocks. Dit gingen we 's ochtends als eerste doen. Het was twee minuten rijden vanaf de camping. Bij deingang kwamen we erachter dat de wandeling er naartoe en terug 20 minuten duurde. Er was zelfs een hele mooie betonnen weg aangelegd. Het was goed dat we zo vroeg waren, want het was nog lekker rustig. Het tweede dat we wilden zien in het park was de Ballroom Overhang. De locals op het cricketveld hadden ons verteld dat die erg mooi moest zijn. Het was een behoorlijk pittige wandeling en we moesten een aantal keer een rivier oversteken. Alleen was de route zo aangelegd dat we steeds verdwaalden en op een gegeven moment door meer dan middeldiep water moesten. Toen zijn we maar afgebogen en naar de grotten gewandeld. Jammer genoeg hadden we geen zaklamp bij ons dus konden we niet de grot ingaan om de Maori tekeningen te bekijken.

Na het Punakaiki reden we naar het laatste agendapunt voor het zuidereiland. Het Abel Tasman National Parc. We hadden een hele mooie DOC camping gezien vanwaar je veel wandelingen kon maken. Deze lag aan de het andere eind van het park. Toen we daar aankwamen was deze al helemaal volgeboekt tot het einde van de maand. Dus moesten we weer een heel eind terug rijden. Maar we hadden onderweg op alle slingerweggetjes enorm mooi uitzicht op alle baaien. Ook in dit nationaal park hebben we wandelingen gemaakt en daarna zijn we naar Nelson en Picton gereden. Vanaf Picton ging de veerboot naar het Noordereiland.

Het Noorder eiland:

Onze eerste dag op het noorder eiland begon meteen goed! We hadden gehoord dat het noorder eiland bekend was om de vele wijnstreken. Dus wij ´s ochtends eerst maar eens langs het informatie centrum om te vragen waar we onderweg bij een wijnproeverij langs konden. De vrouw bij het informatie centrum was erg enthousiast en belde meteen naar de locale wijngaarden of ze tijd hadden. Met als gevolg dat wij om half 11 's ochtends wijn stonden te proeven. Na een korte rondleiding hebben we nog een wijntje meegenomen voor voor het eten. En zijn we weer in de spaceship gaan zitten en door gereden naar Napier (aan de oostkust).

De volgende dag stond Lake Taupo het programma, waar vicky de door mama&oma gevreesde skydive wilde doen. Na wat bellen met de organisatie was alles geregeld en werd ze zelfs opgehaalt met een limosine! Bij het vliegveld moest er eerst even gewacht worden, maar daarna ging alles heel snel. We moesten snel ons skydive pak aan doen (een blauwe overal), er werden snel wat foto's gemaakt en toen hup het (roze) vliegtuig in. En dan 15.000 ft de lucht in!! Ik was als 3^e aan de beurt om te springen, om pecies 14.44 werd ik het vliegtuig uitgeduwd. Je springt dus niet zelf, maar je moet op het randje gaan zitten en wordt vervolgens door je instructeur eruit geduwd. Vanaf dat moment gaat eigenlijk alles te snel. Het is een heel vreemd gevoel om gewoon maar te vallen, en eer dat je het echt door hebt wat er allemaal gebeurd gaat de parachute open en wordt je met een ruk tot stilstand gebracht. Vanaf dat moment zweef ja naar beneden en heb je een prachtig uitzicht over het meer en de omgeving. Om ongeveer 15.00 stond ik weer op de grond.( om een idee tegeven hoelang het geduurd heeft).

Laura en Jeroen zagen het niet zo zitten om zichzelf uit een vliegtuig te laten gooien en hebben deze dag doorgebracht in een spa. Heerlijk ontspannen in de warmwaterbaden en daarna nog een massage!

We hebben lake taupo diezelfde dag nog achter ons gelaten om door te rijden richting Rotorua, waar we het vulkanische landschap wilde bekijken. We kwamen uit bij Thermal Wonderland. In dit park kon je o.a. verschillende geisers en boilling mud pools zien. Er waren verschillende wandelroutes en ondanks de zwavel / rotte eieren lucht was het erg mooi. (link naar foto)

Er was ook een grote geiser, die elke dag om 10.15 afging. Nadat we dit in onze reisgids gelezen hadden waren we toch wel benieuwd hoe het kan dat deze geiser elke dag om de zelfde tijd afgaat. Wat bleek nou er komt gewoon om 10 uur iemand van Thermal wonderland een verhaaltje houden over hoe de geiser ontdekt is ect, ect. En om 10.15 gooit hij doodleuk een zakje poeder in de geiser waardoor hij afgaat...dus dat was een beetje suf...

Maar er stond vandaag iets echts new zealands op het programma. We hadden een maori concert+hangi geboekt. (hangi=eten/buffet). Als eerste werd ons een Maori-oorlogs-kano getoont. We moesten naar een rivier lopen en hier kwamen ze dan aanvaren. Vervolgens konden we in een soort theater plaatsnemen. Er was hier een Maori-dorpje nagebouwd. We werden welkom geheten door het stamhoofd, gevolgd door een welkomsdans. Hierop volgde nog een aantal andere liederen en werden ons verschillende instrumenten getoond. Ook kregen we uitleg over verschillende wapens, spellen en de gezichtstekeningen van de maori. Het was een hele leuke show met veel dans en muziek. Daarna was het tijd voor het buffet. Deze zou bestaan uit traditionele maori gerechten. Deze zaten er zeker tussen, zo was er een speciaal soort (zoete)aardappen: kumara. Maar verder stond er een schaal met tonijnpasta en knoflookbrood, chocolade cake en trifle... dus het zou wel niet geheel traditioneel zijn, maar desondanks erg lekker!!

Na het eten was er nog een wandeling met gids. We kregen uitleg over verschillende bomen en hoe Maori gebruik maakte van de natuur om te overleven. Tijdens deze wandeling hebben we ook nog voor het eerst glimwormen gezien. Het was wel grappig om al die kleine blauwe lichtjes tussen de struiken te zien.

We zijn verder naar het noorden gereisd, voorbij Auckland en daarna via de oostkust verder. Vanaf hier hebben we het een beetje rustig aan gedaan. Met hier en daar een dagje aan het strand. Bij Waithangi hebben we nog een tour gedaan. Waitangi is bekend doordat daar de treaty of Waitangi is getekend. Dit is het vredes verdrag tussen de Maori en de britten. Er zijn 2 versies van dit verdrag. Één in het engels en één in Maori. Het vervelende is dat deze beide versies niet overeenkomen.

Nadat we de oostkust hadden afgereden was de westkust aan de beurt, we hadden hier een camping gevonden waar je een kiwi-tour kon boeken. En we kunnen natuurlijk Nieuw Zeeland niet verlaten zonder een kiwi te hebben gezien. We hoorden dat de tour eigenlijk niet veel anders was dan het nationaalpark in lopen en hopen dat je een kiwi spot. We zijn wel nog op eigen gelegenheid 2x 's avonds het bos ingelopen, vol hoop. Maar helaas hebben wij Nieuw Zeeland kiwi-loos moeten verlaten.

Auckland was alweer onze laatste stop in Nieuw Zeeland. We hadden geluk, want in het weekend dat wij hier verbleven was The anniversary of Auckland in volle gang. De haven stond vol met kraampjes en kermisatracties. 's Avonds was er een parade waarin verschillende nationaliteiten met muziek en al dansend voorbij kwamen. De avond werd afgesloten met groot vuurwerk!!

En dat was nieuw zeeland, er is nog wel meer gebeurd waar we over kunnen vertellen. Maar waarschijnlijk is een 5 pagina reisverslag voor nu wel genoeg. Wij genieten nu volop van Melbourne en gaan binnenkort de Great Ocean Road rijden, dus bereid je maar voor op een nieuw (te) lang verhaal.

Liefs Laura & Vicky

greetz from new zealand

hey allemaal,

voor het eerst een berichtje uit New Zealand, en helaas een zeer korte.
we wilden even iedereen bedanken voor de leuke berichtjes, zeer gewaardeerde pakketjes!!! (vooral stroopwafels, pepernoten en speculaas zijn goed bevallen

Echt heel erg leuk dat jullie zo meeleven!!, we hadden ook niet verwacht dat zoveel mensen onze site zouden volgen!!!

bij deze willen we wel even zeggen dat er geen pakketjes meer kunnen worden gestuurd naar ons adres in Sydney, we komen namelijk niet meer in sydney dus kunnen we ze niet ophalen. wil je wat sturen, mail dan even dan geven wij wel een adres :)

brieven en kaarten kunnen nog wel worden gestuurd, deze worden namelijk kosteloos doorgestuurd naar een adres waar wij zitten.

nu nog even kort iets over new zealand: het is hier erg mooi !! heel anders dan in Australie. Jeroen is dan wel van het koude, witte holland naar het toch net iets warmere new zealand gevlogen. Laura en ik moeten toch wel weer wennen aan het dragen van onze lange broek en schoenen met sokken i..p.v. slippers. Gelukkig voorspellen ze voor de komende dagen ( vanaf woensdag) weer mooi weer.

We reizen nu rond in onze eigen campervan/busje.auto... hij is knal oranje en bevalt prima!! laura heeft ook voor het eerst links gereden gister en ook dat ging goed! het is een heel andere manier van reizen. gewoon lekker wakker worden op de camping en de auto uit wanneer je wilt. Morgen gaan we opzoek naar zeehonden en hopelijk spotten we ook nog wat pinguins. verder staan er komende weken nog vanalles op de planning zoals de frans joseph glacier en een skydive.

maar jullie horen snel meer ( met hopelijk nog wat foto's)

-xxxx-

Laura,vicky & jeroen

Update: Sydney met kerst

Na dit korte bezoek zijn we weer terug naar Sydney gereisd. We waren door twee vrienden uitgenodigd om in hun appartement te logeren tijdens de feestdagen. Frances en Dermot zijn beiden Iers en we hadden hen ontmoet tijdens ons werk in Bundaberg. Het was echt super aardig van hen om ons uit te nodigen. We kwamen aan bij het appartement en we werden bediend alsof we in een hotel zaten, het drinken werd voor ons ingeschonken, eten werd gemaakt, de luchtbedden werden zelfs voor ons opgepompt.

De volgende ochtend was het dan eindelijk tijd om onze pakketjes op te halen bij ons postadres in Sydney. We hadden al in November bericht gekregen dat er iets voor ons lag, maar konden het niet laten doorsturen omdat we niet lang genoeg op 1 plek waren. Dus nu konden we eindelijk van de pepernoten, speculaas, chocolade letters en marsepein genieten. Vicky vond alleen dat we nog wel even konden wachten met de grote pakketjes openmaken tot kerstochtend, omdat iedereen in het appartement dan hun pakketjes ging openen. Dus ze stonden ons nog twee dagen aan te kijken.

Tijdens kerstavond zijn we meegenomen door Frances en Dermot naar een barbeque. Dat was enorm gezellig. Het eten was er enorm goed en er was ook iemand met een gitaar die wat liedjes speelde/zong. De meesten kenden we niet, want het waren veel Ierse liedjes aangezien het allemaal Ieren waren. Maar dat kon de pret niet drukken.

Eerste kerstdag hebben we even in het park gelunchd met twee meiden van de groep waarmee we vertrokken zijn en anderen uit hun hostel. Toen het begon te regenen zijn we naar hun hostel gegaan waar ze een half overdekt dakterras hebben en daar zijn de rest van de middag geweest.

Tweede kerstdag was vroeg op staan, zodat we nog een licht kerstontbijt konden eten voordat we gingen. We wilden namelijk de start van de Sydney-Hobart zeilrace zien. Na een beetje rondvragen wisten waar we moesten zijn en zaten we op de juiste veerboot. Het was erg leuk om te zien en er stond een man naast ons die hier en daar uitleg kon geven over wat er gebeurde en wat info rondom de race. 's Middags hebben we nog een poging gedaan om te winkelen. Op Boxing Day begint namelijk de grote uitverkoop, maar daardoor was het zo druk dat er geen doorkomen meer aan was. Er stonden mensen bij de ingang van de winkels om mensen 1 voor 1 binnen te laten en bij de roltrappen stonden verkeersregelaars. Dus zijn we maar lekker ergens wat gaan eten en drinken.

Update: Canberra

Na de farmstay en een lange busreis zijn we op zondag 20 december aangekomen in Canberra. DE HOOFDSTAD VAN AUSTRALIE. De reden waarom deze stad de hoofdstad is geworden is eigenlijk een beetje zielig. Namelijk: Allereerst waren alle staten gescheiden kolonien van Engeland. Toen die samen werden gevoegd tot Australie, kon men het niet eens worden over welke stad de hoofdstad moest zijn. Het ging tussen Melbourne en Sydney. Uiteindelijk hebben ze voor de stad gekozen die precies in het midden ligt, dat was Canberra (toen 3.000 inwoners).

Hier hebben we het National Museum of Australia bezocht. Dit verteld de geschiedenis van het land; van Flora&Fauna, aboriginals, de komst van de Britten tot en met de 21ste eeuw. Een erg mooi museum met heel vee informatie en veel dingen die je kunt doen. Ook maken ze erg veel gebruik van moderne technieken om dingen weer te geven (veel filmpjes, bewegende beelden, displays entouchscreens). Het was veel te groot om in een dag alles aandachtig te bekijken. Dus hebben we sommmige stukjes een beetje snel gedaan.

Ook zijn we naar de twee parlements huizen geweest. Omdat het best rustig was kregen we van een vrijwilliger uitleg over het regeringssysteem (wat nog veel weg heeft van Engeland, De Britse koningin staat ook nog steeds boven de Australisch premier. In een andere ruimte werden we uitgenodigd om de speciale vergaderruimte van de coalitie te betreden. Hier werden alle meningsverschillen over een bepaalde kwestiebinnen de partij uitgevochten, voordat ze als eensgezind naar buiten kwamen. Daar hebben we nog deelgenomen aan een simulatie van de besluitvorming over het toelaten van oorlogsvluchtelingen. Allereerst kreeg je de achtergrond informatie enwat meningen van de bevolking te horen.Wij mochten dan de rol van de ministerraad spelen en een beslissing nemen. Daarna kreeg je te zien wat de ministerraad destijds had besloten.