De laatste dag en de terugreis

Gister was alweer de laatste dag van onze reis door Indonesie. We zijn samen met Richard en Lawrence naar Taman Mini Indonesia geweest. Een miniatuurpark dat alle verschillende culturen van de eilanden laat zien. Over het park verspreid waren nagebouwde huizen en binnenin kon je bijvoorbeeld de klederdracht, meubilair of keuken gerei bekijken. Geweldig om te zien hoe verschillend het allemaal was en hoe gedetaileerd alles was.

Nadat we nog even kort door een winkelcentrum hadden gelopen reden we door naar Bekasi. De laatste avond brachten we door in het huis van Richard en Asmiati. Eerst bekeken we allerlei foto's. O.a. van de bruiloft van Emilia, de reunie in 1991, kinderfoto's vanuit Indonesie en ook allerlei foto's die gemaakt waren tijdens allerlei familiebezoekjes in Indonesie en in Nederland. Tegen etenstijd kwamen ook Daisy en Anna langs Asmiati had 's middags een heerlijke maaltijd voor ons bereid. Ook kregen we nog allerlei vruchten, zoals nangka's en mangoestan om te proeven. Na nog een aantal verhalen van Richard bekeken Vicky, Laura en Jeroen nog even snel het huis van Anna (want dat hadden we eerder deze week gemist). Daarna was het echt wel tijd om terug naar het hotel te gaan. Deze keer was er geen verkeer op de weg dus konden we lekker doorrijden.

Op dit moment zijn we bijna klaar om naar het vliegveld te gaan. We vertrekken hier op donderdag 12 aug om 15.00 uur en na een korte stop in Hongkong staan weop vrijdag 13 augustus om 6.30 al weer op schiphol.

Dus Nederland kijk maar uit, want we zijn bijna weer terug, haha!!

Tot heel snel!!

Jakarta:family, traffic-yam, tempo doeloe

Chaotisch Jakarta: van de ene file in de andere file: Traffic Jam!!!

Na de plantentuin te hebben bekeken vertrokken vanuit Bogor naar Jakarta. Deasy(dochter van Richard) was met haar manErwin gekomen om onze bagage op te halen, zij vonden het maar niks dat wij deze meezeulden in trein of bus. Zij kwamen met een busje, zodat enkelen van ons met het busje meekonden, de anderen gingen met ‘snelbus'. Binnen een uurtje bereikten we Jakarta en na even zoeken ons hotel, we waren er nauwelijks of de buspassagiers waren ook al gearriveerd.

Nadat we ons wat hadden opgefrist(Vicky moest helaas afhaken, want die voelde zich niet goed) gingen we met het busje Jakarta in, dus de file in. Na een goed uur kwamen we bij een van de bekendste saté restaurants, waar we heerlijk hebben gegeten. Daar tegenover was de meest exclusieve shopping mall van Jakarta: The Mall of Indonesia, kortweg MOI genoemd. We konden er nog net voor sluitingstijd, het was inmiddels 9 uur geweest, een kijkje nemen.

Onze 2^e dag in Jakarta begon niet zo goed, niet alleesn Vicky was ziek, maar nu ook Laura en Wil voelde zich ook al niet helemaal in orde. Iedereen aan het rik raaien wat we dan misschien verkeerd hadden gegeten: iets bij restaurant in Bogor, ijs bij Botanic Garden, hamburgers van de Mac??? Kon van alles en overal zijn er was geen rode draad in te ontdekken. Dus vandaag moesten Vicky en Laura verstek laten gaan, Wil ging op rantsoen van thee en crackers mee samen met Richard de Sunda Kelapa= oude haven en Kota= oude binnenstad bekijken. Maar eerst weer een goed uurtje in de file. De oude haven leek op die van Surabaya alleen veel groter en was er meer bedrijvigheid. In de wijk Kota staan nog de majestueuze gebouwen uit de koloniale tijd, ook vind je hier de Amsterdamse brug, een oude Hollandse ophaalbrug. Jammer genoeg waren we al te laat voor de Pasar Ikan, waar 's morgens de binnengebrachte vis verkocht wordt. In Café Batavia, een oud koloniaal restaurant, tegenover het oude gouverneurshuis hebben we geluncht. Toen terug naar het hotel (uurtje file) om de meiden ophalen, want we gingen op zoek naar het huis van Opa en Oma Nemmers, en dat wilden ze beslist niet missen natuurlijk. Weer met'nu z'n allen de file weer in. Richard wist de wijk te vinden en na enig navragen stonden we in de juiste straat voor het huis van Opa en Oma. Een mooi gelegen hoekhuis met ‘erf' eromheen, zoals Opa dat altijd noemde. Het zag er nog mooi uit, ook de straat. Het adres was Jimandiri 11, vreemd genoeg was het huis ernaast nr 15A (een riant doktershuis)en daarnaast nr 15. Richard legde uit dat men niet op nr 13 wilde wonen dus dat getal werd dan gewoon vervangen door 15A . Ook zagen wede school waar Glens moeder heeft opgezeten, het oude ziekenhuis, waar de 2 oudere broers van Glen zijn geboren. Daarna ‘snel' de meiden teruggebracht naar het hotel, want die voelden zich echt nog niet goed, Jeroen bleef hen gezelschap houden. Glen en ik gingen met Richard mee naar zijn woonplaats Bekasi, zo'n halfuurtje van Jakarta af, tegenwoordig doe je daar tussen 6 uur 's morgens en 9 uur 's avonds goed 2 uur over. Eerst even koffiedrinken bij Fred en Rina en hen een fijne vakantie wensen, zij vertrekken morgen naar Bali. Daarna bij Anna, weer een dochter van Richard, eten. Toen we aangaven weer terug te gaan naar het hotel zeiden Richard en Asmiati dat ze wel ‘even' meereden, voor ons onbegrijpelijk weer zin in zo'n rit heen en weer te hebben! Richard zei:' Overhere, we say, we get old in the file.' Dag 3 in Jakarta: dames weer opgeknapt, maar nu legde Glen het loodje. Misschien op deze dag voor hem iets minder vervelend, want deze dag stond in het teken van shoppen samen met Deasy en Anna, door de familie ‘Queen of the mall' genoemd. Natuurlijk weer ‘traffic jam', de gebruikelijke uurtjes file tussen de ene en de ander mall in. We slaagden er in onze boodschappenlijstjes af te werken, zelfs de schoenen voor Jeroen in maat 46 zijn gelukt! Anna wist ons blindelings naar de juiste winkels te leiden. Maar toen we uiteindelijk rond 7 uur terug naar het hotel wilden was het verkeer echt een complete chaos. Anna nam liever meteen een taxi rechtstreeks naar Bekasi want zij moest diezelfde nacht nog haar dienst in als stewardess. Deasy reed met ons mee terug naar het hotel. Waar we Glen, gelukkig ook alweer een stuk op geknapt, onze aankopen lieten zien.

Wat er volgde na Yogyakarta: Pangandaran, Bandung, Bogor .... ‘eindbestemming':....Jakarta

Na het verhaal over Yogyakarta geschreven door Laura en Jeroen pakken wij Vicky, Glen en Wil de draad weer op. We verlieten Yogya met z'n 5en per trein, nu in de Eksecutif-klasse. Duidelijk beter als de Economy. We hadden gereserveerde plaatsen, een soort vliegtuigstoelen maar met meer beenruimte. Er was ook airco en er werden complete maaltijden op bestelling geserveerd. Wij hadden zelf proviand ingeslagen voor vertrek. Doordat wij eerder hadden geboekt zaten wij voorin en Laura en Jeroen achterin het treinstel. De reis verliep voorspoedig, zonder vertraging daar kan de NS niet aan tippen!!! Voor ons stopte deze reis in Banjar, Laura en Jeroen gingen door naar Bandung.

In Banjar stond een chauffeur met onze naam op een bordje klaar, prima geregeld dus. We namen nog 2 andere Nederlanders (uit Arnhem of all places!) mee die ook naar Pangandaran moesten, een reis van nog zo'n kleine 2 uur door een prachtig afwisselend landschap met sawa's, palmsuiker -plantages en leuke dorpjes. Onze chauffeur sprak redelijk engels doorspekt met veel Nederlandse woorden en vertelde veel over de omgeving. Ondertussen wisselden we ook reiservaringen uit met onze meelifters. In het hotel Niyuri Indah II werden we gastvrij ontvangen met een koele kokosnootdrank en pisang goreng. Het hotel zag er sfeervol uit, we hebben er die avond ook lekker gegeten. De volgende morgen kwam dezelfde chauffeur ons ophalen voor een trip naar de Green Canyon. Onderweg deden we een kroepoekfabriekje(iets moderner als de vorige) en wayangpoppenmaker aan. Hij liet ons zien hoe hij de poppen maakte samen met zijn familieleden, maar ook hoe hij er mee optrad. Dit kon hij zo knap dat het ondanks dat we er geen woord van verstonden het toch bleef boeien. Later mochten we zelf proberen de poppen op de juiste manier te bewegen, dat was knap lastig. Daarna konden we natuurlijk de verleiding niet weerstaan één van zijn poppen te kopen. Daarna naar de Green Canyon, een heel mooi gebied waar je met de boot doorheen vaart. Helaas stond het water zo hoog dat we niet bij het zwemstrandje achter de waterval konden komen, maar de chauffeur wist nog een ander stuk dat we konden bevaren waarna we uitkwamen bij the Bamboo Bridge. Een mooie bamboebrug over de rivier, waar hij aan de andere kant ons met de auto weer zou opwachten. Dus we moesten de wiebelbrug wel over!!! Daarna werden we naar een strandje gebracht waar Vicky en Glen nog een keer gingen surfen. Ik kon lekker lui met een boek ongestoord lezen, want dit strand was voor de kooplui verbodenterrein. Na het surfen volgde er een heerlijke lunch met versgegrilde vis en garnalen. We hadden echt een prima gids/chauffeur. Op de terug nog wat stops met mooie viewpoints, een heerlijk dagje dus. De morgen erna regende het echt tropisch, een waar regen gordijn, waardoor we onze geplande jungle tocht moesten afzeggen. Terwijl we na het ontbijt zaten te wachten tot het droog werd, kwam er iemand ons waarschuwen dat we 3 uur eerder moesten vertrekken, want er was op ons treintraject een treinongeluk gebeurd, dus een geluk dat we niet door de jungle liepen te struinen. Snel inpakken en hup in de auto, voor we instapten lieten we nog even ons treinkaartje zien en reden we weg. Onderweg werd de chauffeur gebeld, dat het traject vrij was., dus terug naar het hotel en toch 3 uur later vertrekken. Wij denken dat ze dachten dat wij naar Surabaya moesten en dat daar iets was gebeurd, die plaats werd steeds genoemd en wij maar :'no,to Bandung'roepen, na het zien van ons treinkaartje is er waarschijnlijk iemand gaan nadenken. Uiteindelijk vertrok de trein nog een uurlater, dus een dag bijna gevuld met wachten, ondertussen de laatste kaartjes schrijven een ritje met de bedjak voor postzegels door tropische regenbui naar postkantoor(arme bedjakdriver, maar een flinke fooi van 10000Rp=1 €gegeven, ritje kostte ook 10000Rp). We kwamen die avond laat in Bandung aan, meteen naar het hotel. Volgende dag weer met andere ‘niet-engelssprekende chauffeur op pad. Mooie tocht naar vulkaan, daar kregen we gelukkig weer een goed nederlands/engels sprekende zeer informatieve gids. Deze man vertelde dat je als je aan de universiteit had gestudeerd door de agency ‘s als gids werd aangenomen en hij had alleen basisschool gehad. Misschien hebben we hem achteraf gezien te veel betaald, zo slim was ie dan wel, maar was het ook dubbel en dwars waard. Hij vertelde ons veel over de vulkaan, flora en fauna in dit gebied, maar gaf ons ook samen met 2 andere gidsen ieder een heerlijke voetmassage met zwavelklei na de wandeling naar de krater met hotwatersprings. Hierna heerlijk gegeten in Lembang. Voor de middag stond het bezoek aan de Anklungschool op het program. Na wat zoeken in het drukke Bandung bereikten we de school net op tijd voor de voorstelling. Het was nauwelijks begonnen of we werden op onze schouders getikt en daar stonden Fred en Rina. Die waren van Jakarta met de trein naar Bandung gekomen(4 uur) om ons op te zoeken en later met ons een hapje te eten. Rina wilde ons persee de saté kalinchi (konijn) laten proeven. De voorstelling was heel geslaagd en hartverwarmend door optreden van hele jonge leerlingen vanaf 4 jaar. Daarna op zoek aan het restaurant, nu kon Rina gelukkig voor ons tolken in bahasa. Maar ondanks dat zaten we weer ruim een uur in de auto voordat we er waren. Ja, je moet hier geduld hebben. De saté kalinchi was heerlijk, zolang je niet aan die schattige konijntjes dacht. Inmiddels was het zo laat geworden dat Fred en Rina niet meer terug konden naar Bekasi en bij ons in het hotel een kamer boekten, zodat we nog even gezellig konden koffie/theedrinken, want iets sterkers zit er hier helaas niet in. Zaterdagochtend vertrokken Fred en Rina huiswaarts en wij gingen naar Bogor, via de Puncac-pas. De prachtige route,waarover Opa Nemmers ons vroeger vaak oververteld heeft. Nou daar had ie niets van gelogen, behalve dat nu wij er kwamen het waarschijnlijk 10x of meer zo druk was. Waardoor we een groot gedeelte in file hebben af moeten leggen. Onderweg Laura en Jeroen op gepikt bij hun Guesthouse in dessa. Om 3 uur kwamen we in Bogor aan, waar zich ook meteen Richard (neef van Glen) en zijn vrouw Asmiati zich melden vergezeld van 2 dozen met allerlei indische lekkernijen; om jullie even lekker te maken: lemper, risolles, kwee-lapis, kwee-pisang, kwee-soes en indische kroketjes. Snel koffie/thee gezet en smullen maar...... Daarna hun dochter Emilia opgezocht, die hier in Bogor een batikshop runt, waar we de nodige souvenirs hebben ingeslagen. Inmiddels was het alweer 7 uur's avonds en zijn we met z'n allen lekker gaan eten in een restaurant, waar Richard en z'n dochter voor ons een keuze maakten uit de vele gerechten. Morgen nog de Botanische tuin en dan op naar ons eindbestemming...............Jakarta

Java bekeken vanuit de trein, per fiets en vanuit de lucht.....

Zo vertrokken we op dinsdag 27 juli per trein naar Malang van waaruit we per taxi verder reden naar Batu. Op het station kochten we onze kaartjes: 4€ p.p voor een reis van 4,5 uur. We reisden per economy-klasse, de stoptrein dus. Alhoewel de reis lang duurde hoefde je je niet te vervelen, er kwamen constant mensen langs die allerhande koopwaar aanboden van etenswaar tot allerlei prullaria. Tot onze verbazing was er in deze trein geen verlichting, waardoor we het laatste uur in complete duisternis doorbrachten, een hele gewaarwording in een benauwde warme trein met veel kabaal. In Malang aangekomen wachtte nog een taxirit van een goed uur tot we op ons nieuwe adres Villa Hollanda in Batu waren. Een villa gebouwd om een bergtop heen eigendom van een Nederlandse familie, tegelijk onze touroperator voor de rest van onze reis tot aan Jakarta. Hiervandaan stonden de komende dagen een aantal sportieve activiteiten gepland zoals wandelen, fietsen, zwemmen en voor Vicky en Glen paraglyden! De volgende morgen begonnen we met een fietstocht olv onze gastheer zelf, door wat dorpjes heen en een mooi natuurpark,al met al een behoorlijke klim overal werden we door de plaatstelijke bevolking hartelijk begroet. Soms waarom hoofdschuddend: Hoe toch? Dat die Belanda's hier zonodig willen fietsen!! Halverwege begon het te betrekken, waardoor we besloten eerder te stoppen en de middag in Malang door te brengen. Toen we daar aankwamen begon het teregenen, waardoor we ons heil in één van de Malls zochten op zoek naar kleding voor Vicky. Dus donderdagmorgen vroeg opgestaan om iets geheel nieuws te proberen: Paraglyden. Het was mooi weer en er stond een goede wind. Wij waren de eerste die deze ochtend die mochten springen. Vicky mocht als eerste van de berg af. Wat een stuk makkelijker ging dan gedacht. Wij dachten namelijk dat je een flink stukje moest rennen voordat de kite genoeg wind zou vangen om op te stijgen. Maar na twee stappen hing je eigenlijk al in de lucht. Van boven af had je een prachtig uitzicht over de bergen en het stadje, we konden zelfs ons hotel spotten vanuit de lucht. Vicky had een wat avontuurlijkere begeleider die ook verschillende ‘trucs' deed, bijvoorbeeld een spiraal waarbij je snel achter elkaar cirkels maakt waardoor als een draaikolk naar beneden gaat. We hadden erg geluk met de wind, die was namelijk erg goed waardoor we in plaats van de gebruikelijk 15 ruim 30 minuten in de lucht zijn geweest!!! Daarna een bezoek aan de theeplantage, wij dachten er zo te zijn, maar het bleek een rit van bijna twee uur te zijn voor we er waren:enerzijds door de verkeersdrukte anderzijds door moeizame communicatie met onze 'engels'sprekende chauffeur waardoor we eerst bij een tuincentrum belandden. Gelukkig was de theeplantage de reis wel waard. Toen op naar de vogeltjes en bloemenmarkt in Malang, dachten we. Maar opnieuw ging het mis en werden we buiten de stad gedropped voor een moderne supermarkt. Met het nodige handen en voetenwerk maakten we duidelijk waar we dan wel heen wilden en uiteindelijk kwamen we er. 's Avonds aten we bij ‘Toko Oen' een nog uit koloniale tijd stammend etablissement. De entourage was echter beter als het eten.Vrijdag zat ons verblijf in Batu er alweer op en vertrokken we met dezelfde chauffeur Iono,die voor vertrek de nodige instructies had meegekregen naar Pacitan, een rit die 6 uur zou duren werd er een van 9,5 uur ondanks dat er geen files of zo waren. Hierdoor kwamen we pas tegen half 8 in het donker bij ons bungalowtje aan het strand aan en de volgende morgen toen we opstonden regende het jammer genoeg. Dus maar bijtijds weggereden, onder weg bezochten we het mooie tempelcomplex Prembanan, waar we uit voorzorg maar een lokale gids inhuurden. Deze kon boeiend vertellen, wist de mooiste fotospots en leerde ons ook nog op de gamelan spelen. Een hele prestatie voor 3 A-muzikale Belanda's. Toen op naar Yogyakarta, waar we ondanks dat Iono had aangegeven dat hij de straat waar we moesten zijn kende, nog een uur hebben gezocht, tegen 4ren aankwamen. Wordt vervolgd met onze belevenissen in Yogya.

one misty morning at the bromo en ontmoeting in Surabaya

Reisverslag 3

One misty morning at the Bromo en ontmoeting in Surabaya

Met pijn in ons hart lieten we, met pakketjes lemper voor onderweg, de goede zorgen van Rumah Kita achter ons en vertrokken we met auto en chauffeur naar de Bromo. Na een rit van 5 uur kwamen we aan bij Hostal Café Lava, in het berg dorp Cemoro Lawang. Toen we uitstapten merkten we meteen dat de temperatuur hier beduidend lager was. Dus spijkerbroeken en fleece truien aangetrokken en alvast , nu het nog licht was, de omgeving verkennen. Onderweg kwamen een mannetje met een complete bapao-toko met stomer op z'n brommertje gemonteerd en een ander met saté en bbq achterop, helaas we durfden het niet aan om wat te eten te bestellen. Dus: gewoon in 't restaurant gegeten en vroeg naar bed, 't was koud en donker en we moesten er de volgende morgen om 3 uur uit om, om half 4 te vertrekken om de zonsopgang te kunnen zien bij de Bromo.

Toen we de volgende morgen vertrokken regende het en was het nog steeds koud, we werden opgepikt door een van de honderden 4wheeldrives die zich in colonne richting Bromo bewoog.Maar eerst naar het viewpoint, waar we met honderden, onder wie veel Nederlanders, op ‘one misty morning' tevergeefs op de zonsopgang wachtten, die om 5.20 uur zou moeten plaats vinden(zie foto). Om 6 uur gingen we met onze Jeep over de zandzee naar de Bromo. Rijden onder de wolken door was ook een hele ervaring. Het laatste stuk tot aan de trap moest ter voet of per paard, maar wij ‘zuinige hollanders' gingen natuurlijk te voet. De trap met heel veel treden bracht ons tot de kraterrand, maar helaas ook daar nog steeds mist en een drukte van jewelste, dus na 10 min verkozen wij weer de weg naar beneden. We hebben Laura en Jeroen maar afgeraden dit avontuur nog te ondernemen.

Van de Bromo vervolgden we diezelfde ochtend nog onze reis naar Surabaya, waar we om een uur of één aankwamen en daar Laura en Jeroen troffen. Na even lekker gedouched te hebben en wat gedronken zijn we de stad in getrokken, op zoek naar een restaurant. Dat was al snel gevonden, via ons ANWB boek: House Sapoerna, een oude koloniale tabaksfabriek, deels nog in gebruik voor fabricage van kreteksigaretten en deels als museum, waar het verhaal van eenvoudige tabaksplanter tot sigarettenmagnaat werd verteld. Er was ook een restaurant in artdeco stijl bij, waar we heerlijk hebben gegeten. Onze tocht verder door de stad was minder succesvol, een grote benauwde vieze stad, waar het voor toeristen moeilijk is hun weg te vinden stond verder in het ANWB-boek, en dat klopte. Uiteindelijk kwamen we voor ons avondmaal bij een grote Mall terecht, waarop de bovenste etage een foodsquare was, maar het eten was er niet minder lekker. De tweede dag stond het bezoek aan het ereveld Kembang Kuning op het program, de begraafplaats waar Chris Trouerbach ligt, het broertje van Glen's vader, die in de oorlog gesneuveld is. Maar waar bovenal afgelopen oktober de urn van ons aller maatje, tante Beebs is bij gezet. Heel bijzonder om haar uiteindelijk graf hier nu te kunnen bezoeken en een bloemengroet neer te kunnen leggen.We deden dit samen met bekenden van haar die in Surabaya wonen: Dieudonnée, haar broer Rob en zij vrouw Cathleen. De rest van de dag hebben wij samen met hen doorgebracht. Zij wisten ons veel over Surabaya en het leven in Indonesië te vertellen en hebben ons de mooiste delen van de stad laten zien. Dag drie zijn we ( V/W/G)'s morgens nog naar de dierentuin geweest, toen begon het helaas ook in Surabaya te regenen, dus terug naar het hotel, spullen pakken en naar het station om om 3 uur de trein naar Malang en Laura en Jeroen die naar Solo te pakken.

Bali, de overtocht en Surabaya

Bali

Glen, Wil en Vicky vertrokken een aantal dagen eerder uit Ubud om de overtocht naar Java te maken. Wij bleven nog om de omgeving van Ubud extra te verkennen. Na wat verschillende taxi chauffeurs te hebben geprobeerd vonden we onze chauffeur Madira. Hij zou ons ten noorden van Ubud brengen. Zo konden we de koningsgraven en Tirta Empul (heilige bronnen) gaan bekijken. Een erg leuke ochtend. ‘s middags hebben we lekker ontspannen bij het zwembad en ‘s avonds zijn we gaan eten bij een restaurant dat de vorige avonden steeds geen plek voor ons had (lekkere lams- en varkenssate). Vanuit Ubud vertrokken we de volgende dag naar Tirtagangga. We hadden de avond daarvoor een hele goedkope chauffeur gevonden (1/2 normale prijs), maar die kwam helaas niet opdagen. Dus stonden we daar met onze rugtassen en al uitgecheckt bij het hotel. Snel even Madira gebeld en binnen 5 minuten konden we gaan. Via het waterpaleis in Amlapura reden we naar Tirtagangga. Het duurde wat langer dan normal, want net zoals de voorgaande dag was Madira erg zuinig op zijn auto. We gingen niet harder dan 50 km per uur, haalden niet in, toetterden niet en remden nog verder af voor de bochten. Hierdoor hadden wij wel alle tijd om van het landschap te genieten. Dit keer hadden we niet vooraf een hotel geboekt. De medewerker van het bureau voor toerisme had ons verteld dat dit geen enkel problem was. In Tirtagangga stond bij de parking al een ‘stadsgids' te wachten. Na verschillende homestays gezien te hebben, kozen we voor de homestay van Buddie. We wilden ook graag het waterpaleis in Tirtagangga bekijken, daar waren we voor gekomen. Buddie vertelde ons dat we daarvoor een auto nodig hadden en dat hij ons wel wilde rondleiden. Dan konden we ook meteen naar een pinautomaat. De eerste stop op onze rondrit was het paleis (nog steeds bewoond)van een prins. We kregen uitleg in de verschillende vertrekken en bij de verzameling foto's. Blijkbaar kende buddie de prins ook persoonlijk, want hij was vaak op feestjes uitgenodigd. Daarna reden we verder en toen kwamen we uit bij het zelfde waterpaleis dat we die ochtend hadden gezien. Foutje. Snel nog even pinnen en toen weer terug. Bleek dat het waterpaleis dat we wilde zien recht tegenover de homestay lag en we gewoon 100 meter moesten lopen. S Avonds aten we bij de warung van Buddie en kregen we nog hulp van hem, zijn broers en een aantal andere bewoners met het uitstippelen van onze reisplannen onder het genot van een glaasje plaatselijke rijstwijn. Vervolgens reisden we weer terug naar het drukke gedeelte van Bali. Deze keer naar legian, net naast Kuta. We hadden na heel veel bellen een adres gevonden om te slapen. Bij aankomst bleek het nog erg leuk ook. Daar hebben we nog eens een poging gedaan om te surfen. Nog steeds erg vermoeiend, maar toch een kleine vooruitgang te bespeuren. Aan het eind van de middag zochten we een taxi om naar de zonsondergang te gaan kijken bij Tanah Lot. Dit is een bijzondere tempel omdat deze op een kleine rots in de oceaan is gebouwd. Het was er uiteraard vol met toeristen en winkeltjes waar je vanalles wordt aangesmeerd. Na een korte wandeling vonden we een leuk plekje met goed uitzicht en weinig andere mensen.

Overtocht

Dezelfde taxichauffeur (Gede), die ons naar Tanah Lot bracht, vervoerde ons naar de bushalte bij Denpasar. Gelukkig had hij daar een vriendje die de buskaarten voor ons kon regelen. Namelijk, zodra we het terrein opreden begonnen er 6 mannetjes met de auto mee te rennen om kaartjes te verkopen. We hadden nog tijd voor een kopje thee en toen de bus in. We waren de enige toeristen dus iedereen keek ons erg verbaasd aan en de chauffeur had de grootste lol. De bus was best goed (met AC en toilet). Het eerste stuk ging snel. Toen we heel Bali hadden doorkruist en bij de boot aankwamen werd de bus nog verder gevuld met verkopers. Zelfs met onze zonnebrillen op ons hoofd werd er nog steeds geprobeerd er ons een te verkopen. De overtocht duurde maar zo'n 40 minuten en gelukkig voor Laura was de zee erg rustig.

Surabaya

Op Java aangekomen was het nog 6 uurtjes naar Surabaya. Onderweg stopte de bus en toen wij, toeristen, niet snel genoeg waren met uitstappen werden we gewaarschuwd door onze medepassagiers! Bij het buskaartje inbegrepen was ‘ makanan'; eten dus. Het eten was lekker en ook wel fijn om even uit de bus te zijn. Onze buschauffeur kreeg haast na het eten en begon alles in te halen wat hij zag.. Zelfs voor een file door wegwerkzaamheden draaide hij zijn hand niet om. In Surabaya kwamen we aan op een busterminal die nogal een eindje uit de stad lag. Met een Taxi dus maar weer terug naar ons hotel in de ‘Arabische wijk' van Surabaya. Toch nog een ritje van zo'n 20-30 minuten. De volgende ochtend zijn we naar de dierentuin gegaan. Ook wij, vooral Jeroen, behoorde tot de attracties. Later hoorde we van Rob (broer van Dieudonnee; een vriendin van tante Beebs) dat veel mensen uit de dorpen op zondag naar de zoo gaan en dat zij niet gewend zijn europeanen te zien. Een gezin wilde zelfs met ons op de foto... ‘s middags sloten we weer aan bij Glen, Wil en Vicky in hotel Ibis.

Het weerzien was erg gezellig en na een lekker kopje thee zijn we wandeling gaan maken naar de rode brug, tempel en de Chinese wijk. Helaas is Surabaya niet echt een stad om makkelijk rond te lopen. Aan het eind namen we een becak terug naar het hotel. ‘s Avonds aten we in de Mall. De tweede dag stond in het teken van het bezoek aan de eregraven. Dit was ook de reden waarom we naar Surabaya zijn gekomen. De taxichauffeurs hadden moeite om de begraafplaats te vinden. Eenmaal daar ontmoette we Rob, Kathleen en Dieudonnee bij het registratiekantoortje. Daar werd voor ons opgezocht bij welk graf we moesten zijn en konden we daarna onze bloemen leggen. Na deze zware ochtend waren we allemaal wel toe aan een kopje koffie. We werden door onze gastheer en gastvrouwen naar een goed adres gebracht. Toen we lieten vallen dat we ook wel zin in lemper en bapao hadden werden we ook daarheen gechauffeurd. Aan het eind van de middag warden we rondgeleid door de oude haven en vertolkten ze ook nog een gesprek met een van de havenmedewerkers. De dag werd afgesloten in een van de favoriete restaurants van Rob. Hij bestelde daar een hoop lekkere gerechten voor ons. Toen we nog een kopje koffie gingen drinken kwam ook nog de zoon van Rob met zijn gezin ons vergezellen. Al met al een hele gezellige dag, maar wel druk/luidruchtig met al die indo's bij elkaar...

Veel liefs van ons allemaal

zwaveldampen en schildpaddeneieren

Na een lange reis van 6 uur komen we aan op Java. Ons nieuwe verblijf, Rumah Kita, ziet er erg goed uit! We kregen meteen een heerlijke lunch, helaas hadden ze de Hollandse kroketten op het moment niet(ze staan wel op de menukaart). Deze middag hebben we erg weinig gedaan, lekker in een boekje gelezen en een klein wandelingetje naar de rivier gemaakt. En toen vroeg naar bed, want de volgende dag moesten we vroeg op.

De wekker ging op onmenselijke tijd af, namelijk 3.30AM!!! Op zich niet heel erg want je was toch al wel om 3 uur 's nachts gewekt door het geluid van de gebeden van omliggende moskeeën. Vandaag vertrokken we naar de Kawah Ijen vulkaan. Om half 7 hebben we rustig ontbeten aan de voet van de vulkaan en toen begon de wandeling van 3km bergopwaarts. In totaal een stijging van 500m. Onderweg kwamen we allemaal mannen tegen met manden vol zwavelblokken. Onze gids vertelde dat één mand ongeveer 50 kilo woog. Deze mannen lopen 2x per dag met honderd kilo op hun rug 3km en hier verdienen ze dan 12 euro mee.

De wandeling was erg mooi en je had prachtig uitzicht over het berglandschap. Boven aangekomen was er een gigantisch meer in de krater en kon je zien waar men de zwavel won. Toen kon de terugtocht weer beginnen een wandeling van 3 kwartier en een rit van 2,5 uur.

De volgende dag gingen we weer op pad, dit keer naar het schildpaddenstrand in de hoop daar een grote waterschildpad eieren te zien leggen. Na een lange rit van ca. 5 uur over volle 'snel'wegen en hobbelige bergwegen kwamen we aan in het natuurreservaat. Onderweg zijn we gestopt bij een rubber, koffie en cacaoplantage. We hadden geluk: een halfuur na aankomst op het strand werd door de rangers een schilpad gesignaleerd, die wat later bleek wel 143 eieren had gelegd. Daarna nog een uurtje gewacht, maar helaas er kwam er geen meer! Na overnachting in Sukamade :de rit terug naar Rumah Kita van weer 5 uur al hobbelend over rotswegen en door rivieren en toeterend tussen allerlei scooters en brommers door .

met z'n allen op vakantie in bali!

Hoi Allemaal vanaf nu gaat deze site verder in Indonesië
met de reis van Glen-Wil-Vicky-Laura -Jeroen.

Als eersten kwamen op 11 juli Wil en Glen op Bali aan om de boel alvast een beetje te verkennen. Na een reis van bijna 24 uur: vanaf station Arnhem naar Schiphol via Hongkong naar Denpassar.

Na ongeveer 1,5 uur in de rij te hebben gestaan konden we door de douane, waar we aan de andere kant van het vliegveld werden opgehaald door Bert Holwerda van Tanjung Mas. Gelukkig wisten we hoe hij er uit zag, want er stonden zeker zo'n 80 man te zwaaien met bordjes met namen van arriverende gasten erop. Na een korte rit van het vliegveld naar Sanur kwamen we aan op Tanjung Mas:daar wachtte ons een allerhartelijkst ontvangst door Anneke in een supermooi bungalowcomplexje midden in Sanur. In een mooi aangelegde tuin met zwembad liggen naast het huis van Bert en Anneke nog vier bungalows die verhuurd worden. Hier zullen wij 6 dagen, waarvan 3 met Vicky, Laura en Jeroen verblijven.

De eerste dag na aankomst was een echte relaxdag, na een heerlijk uitgebreid ontbijt wat aanluieren zijn we op de fiets langs het strand langs Sanur gefietst. Een en al winkeltjes , terrasjes en luxe hotels. Op het strand is van alles te zien: vissers, mensen die gemasseerd worden, kooplui die hun waar aanbieden. Dag twee zijn we naar de olifantengrot Goa Gajah uit de 11^e eeuw en pas in 1923 ontdekt,geweest, waar geen echte olifant te zien was, maar eigenlijk een Hindoetempel is. In de grot een godenbeeld van Ganisha, de zoon van Shiva met olifantenkop. Vervolgens reden we naar Klungklung, ooit de belangrijkste stad van Bali. Aan het hof van de Klungklungvorsten kwam muziek, dans en wajangschilderkunst tot grote bloei. Daarnaast was Klungklung eeuwenlang de zetel van het het hoogste gerechtshof, de oude gerechtshal Gerta Gosa herinnert daaraan. Terug gekomen een frisse duik in ons zwembad en daarna heerlijk gegeten op het strand. Dag 3 stond in het teken van de aankomst van de meiden en Jeroen. 's Morgens eerst nog even naar de markt om een schilderij te bestellen voor thuis ,daarna lekker gelunched. Toen samen met Bert naar het vliegveld. Ze zouden om 3 uur aankomen, maar hun wachtrij voor de douane was nog langer, uiteindelijk kwamen ze om kwart voor 6 de aankomsthal in, ons geduld werd wel op proef gesteld!Die avond was het onder genot van een welkomsdrankje met lekkere indische hapjes en uitwisselen van geschenkjes over en weer een grandioos weerzien. Gevolgd door een heerlijke maaltijd bij Kasuma op het strand om verder bij te kletsen. Natuurlijk stonden er voor onze volgende en laatste 2 dagen in Sanur nog van allerlei dingen op het programma, waar onze speciale gids Nino, zoon van Dieudonnée, die we later nog zullen ontmoeten in Surabaya, ons op perfecte wijze naar toe bracht.

Donderdag 15 juli gingen we met Nino op pad. Eerst naar de Barong dans , spel tussen het goede en kwade. Vervolgens hebben we zilver- en batikwerkplaats bezocht, waar we sarongs hebben aangeschaft, want die moet je aan als een tempel wilt bezoeken. Daarna een bezoek aan de Besakih tempel, het grootste tempelcomplex van Bali en tot slot het authentieke dorp Tenganang , waar ze nog in traditionele woningen leven en oude ambachten in stand houden. Hoewel ze wel de hedendaagse prijzen of meer kennen, we zagen daar een prachtig tafelkleed, schrik niet! Voor de prijs van omgerekend 500 euro. We hebben het maar laten liggen.

Vrijdag 16 juli had de jeugd en Glen zin om te surfen, dus vertrokken we naar Kuta, de golven waren goed , planken te huur dus er werd gesurfd, het lukte iedereen om enige tijd op de plank te kunnen staan, zelfs Jeroen zette een persoonlijk record neer van zeker 2 sec .'s Middags ging de reis verder naar Uluwatu een watertempel met apen, eentje wist Glen z'n bril weg te graaien, maar Glen was sneller dan de aap en graaide ‘m nog sneller terug. De dag werd afgesloten met vis eten op het strand van Jimbaran

Zaterdag 17 juli vertrokken we van Sanur naar Ubud, midden op Bali, leuke drukke toeristenplaats met veel winkeltjes en restaurantjes.

Zondag 18 juli: volgden we met z'n allen een kookcursus waar we originele balinese gerechten hebben leren koken. Later op de dag wilde Glen toch nog de befaamde Babi Guleng proeven.

Maandag 19 juli: Maakten we een prachtige fietstocht nadat we met een busje naar de top van Mnt Batur werden gebracht, daalden we op de fiets weer af tussen de sawa's door en doos allerlei authentieke Balinese dorpjes heen.

Dinsdag 20 juli : Is de dag waarop we voor even afscheid nemen van Laura & Jeroen, zij blijven nog even op Bali en wij, Vicky, Glen en Wil vertrekken naar Java, naar Kalibaru.