Chaotisch Jakarta: van de ene file in de andere file: Traffic Jam!!!

Na de plantentuin te hebben bekeken vertrokken vanuit Bogor naar Jakarta. Deasy(dochter van Richard) was met haar manErwin gekomen om onze bagage op te halen, zij vonden het maar niks dat wij deze meezeulden in trein of bus. Zij kwamen met een busje, zodat enkelen van ons met het busje meekonden, de anderen gingen met ‘snelbus'. Binnen een uurtje bereikten we Jakarta en na even zoeken ons hotel, we waren er nauwelijks of de buspassagiers waren ook al gearriveerd.

Nadat we ons wat hadden opgefrist(Vicky moest helaas afhaken, want die voelde zich niet goed) gingen we met het busje Jakarta in, dus de file in. Na een goed uur kwamen we bij een van de bekendste saté restaurants, waar we heerlijk hebben gegeten. Daar tegenover was de meest exclusieve shopping mall van Jakarta: The Mall of Indonesia, kortweg MOI genoemd. We konden er nog net voor sluitingstijd, het was inmiddels 9 uur geweest, een kijkje nemen.

Onze 2^e dag in Jakarta begon niet zo goed, niet alleesn Vicky was ziek, maar nu ook Laura en Wil voelde zich ook al niet helemaal in orde. Iedereen aan het rik raaien wat we dan misschien verkeerd hadden gegeten: iets bij restaurant in Bogor, ijs bij Botanic Garden, hamburgers van de Mac??? Kon van alles en overal zijn er was geen rode draad in te ontdekken. Dus vandaag moesten Vicky en Laura verstek laten gaan, Wil ging op rantsoen van thee en crackers mee samen met Richard de Sunda Kelapa= oude haven en Kota= oude binnenstad bekijken. Maar eerst weer een goed uurtje in de file. De oude haven leek op die van Surabaya alleen veel groter en was er meer bedrijvigheid. In de wijk Kota staan nog de majestueuze gebouwen uit de koloniale tijd, ook vind je hier de Amsterdamse brug, een oude Hollandse ophaalbrug. Jammer genoeg waren we al te laat voor de Pasar Ikan, waar 's morgens de binnengebrachte vis verkocht wordt. In Café Batavia, een oud koloniaal restaurant, tegenover het oude gouverneurshuis hebben we geluncht. Toen terug naar het hotel (uurtje file) om de meiden ophalen, want we gingen op zoek naar het huis van Opa en Oma Nemmers, en dat wilden ze beslist niet missen natuurlijk. Weer met'nu z'n allen de file weer in. Richard wist de wijk te vinden en na enig navragen stonden we in de juiste straat voor het huis van Opa en Oma. Een mooi gelegen hoekhuis met ‘erf' eromheen, zoals Opa dat altijd noemde. Het zag er nog mooi uit, ook de straat. Het adres was Jimandiri 11, vreemd genoeg was het huis ernaast nr 15A (een riant doktershuis)en daarnaast nr 15. Richard legde uit dat men niet op nr 13 wilde wonen dus dat getal werd dan gewoon vervangen door 15A . Ook zagen wede school waar Glens moeder heeft opgezeten, het oude ziekenhuis, waar de 2 oudere broers van Glen zijn geboren. Daarna ‘snel' de meiden teruggebracht naar het hotel, want die voelden zich echt nog niet goed, Jeroen bleef hen gezelschap houden. Glen en ik gingen met Richard mee naar zijn woonplaats Bekasi, zo'n halfuurtje van Jakarta af, tegenwoordig doe je daar tussen 6 uur 's morgens en 9 uur 's avonds goed 2 uur over. Eerst even koffiedrinken bij Fred en Rina en hen een fijne vakantie wensen, zij vertrekken morgen naar Bali. Daarna bij Anna, weer een dochter van Richard, eten. Toen we aangaven weer terug te gaan naar het hotel zeiden Richard en Asmiati dat ze wel ‘even' meereden, voor ons onbegrijpelijk weer zin in zo'n rit heen en weer te hebben! Richard zei:' Overhere, we say, we get old in the file.' Dag 3 in Jakarta: dames weer opgeknapt, maar nu legde Glen het loodje. Misschien op deze dag voor hem iets minder vervelend, want deze dag stond in het teken van shoppen samen met Deasy en Anna, door de familie ‘Queen of the mall' genoemd. Natuurlijk weer ‘traffic jam', de gebruikelijke uurtjes file tussen de ene en de ander mall in. We slaagden er in onze boodschappenlijstjes af te werken, zelfs de schoenen voor Jeroen in maat 46 zijn gelukt! Anna wist ons blindelings naar de juiste winkels te leiden. Maar toen we uiteindelijk rond 7 uur terug naar het hotel wilden was het verkeer echt een complete chaos. Anna nam liever meteen een taxi rechtstreeks naar Bekasi want zij moest diezelfde nacht nog haar dienst in als stewardess. Deasy reed met ons mee terug naar het hotel. Waar we Glen, gelukkig ook alweer een stuk op geknapt, onze aankopen lieten zien.