Na het verhaal over Yogyakarta geschreven door Laura en Jeroen pakken wij Vicky, Glen en Wil de draad weer op. We verlieten Yogya met z'n 5en per trein, nu in de Eksecutif-klasse. Duidelijk beter als de Economy. We hadden gereserveerde plaatsen, een soort vliegtuigstoelen maar met meer beenruimte. Er was ook airco en er werden complete maaltijden op bestelling geserveerd. Wij hadden zelf proviand ingeslagen voor vertrek. Doordat wij eerder hadden geboekt zaten wij voorin en Laura en Jeroen achterin het treinstel. De reis verliep voorspoedig, zonder vertraging daar kan de NS niet aan tippen!!! Voor ons stopte deze reis in Banjar, Laura en Jeroen gingen door naar Bandung.

In Banjar stond een chauffeur met onze naam op een bordje klaar, prima geregeld dus. We namen nog 2 andere Nederlanders (uit Arnhem of all places!) mee die ook naar Pangandaran moesten, een reis van nog zo'n kleine 2 uur door een prachtig afwisselend landschap met sawa's, palmsuiker -plantages en leuke dorpjes. Onze chauffeur sprak redelijk engels doorspekt met veel Nederlandse woorden en vertelde veel over de omgeving. Ondertussen wisselden we ook reiservaringen uit met onze meelifters. In het hotel Niyuri Indah II werden we gastvrij ontvangen met een koele kokosnootdrank en pisang goreng. Het hotel zag er sfeervol uit, we hebben er die avond ook lekker gegeten. De volgende morgen kwam dezelfde chauffeur ons ophalen voor een trip naar de Green Canyon. Onderweg deden we een kroepoekfabriekje(iets moderner als de vorige) en wayangpoppenmaker aan. Hij liet ons zien hoe hij de poppen maakte samen met zijn familieleden, maar ook hoe hij er mee optrad. Dit kon hij zo knap dat het ondanks dat we er geen woord van verstonden het toch bleef boeien. Later mochten we zelf proberen de poppen op de juiste manier te bewegen, dat was knap lastig. Daarna konden we natuurlijk de verleiding niet weerstaan één van zijn poppen te kopen. Daarna naar de Green Canyon, een heel mooi gebied waar je met de boot doorheen vaart. Helaas stond het water zo hoog dat we niet bij het zwemstrandje achter de waterval konden komen, maar de chauffeur wist nog een ander stuk dat we konden bevaren waarna we uitkwamen bij the Bamboo Bridge. Een mooie bamboebrug over de rivier, waar hij aan de andere kant ons met de auto weer zou opwachten. Dus we moesten de wiebelbrug wel over!!! Daarna werden we naar een strandje gebracht waar Vicky en Glen nog een keer gingen surfen. Ik kon lekker lui met een boek ongestoord lezen, want dit strand was voor de kooplui verbodenterrein. Na het surfen volgde er een heerlijke lunch met versgegrilde vis en garnalen. We hadden echt een prima gids/chauffeur. Op de terug nog wat stops met mooie viewpoints, een heerlijk dagje dus. De morgen erna regende het echt tropisch, een waar regen gordijn, waardoor we onze geplande jungle tocht moesten afzeggen. Terwijl we na het ontbijt zaten te wachten tot het droog werd, kwam er iemand ons waarschuwen dat we 3 uur eerder moesten vertrekken, want er was op ons treintraject een treinongeluk gebeurd, dus een geluk dat we niet door de jungle liepen te struinen. Snel inpakken en hup in de auto, voor we instapten lieten we nog even ons treinkaartje zien en reden we weg. Onderweg werd de chauffeur gebeld, dat het traject vrij was., dus terug naar het hotel en toch 3 uur later vertrekken. Wij denken dat ze dachten dat wij naar Surabaya moesten en dat daar iets was gebeurd, die plaats werd steeds genoemd en wij maar :'no,to Bandung'roepen, na het zien van ons treinkaartje is er waarschijnlijk iemand gaan nadenken. Uiteindelijk vertrok de trein nog een uurlater, dus een dag bijna gevuld met wachten, ondertussen de laatste kaartjes schrijven een ritje met de bedjak voor postzegels door tropische regenbui naar postkantoor(arme bedjakdriver, maar een flinke fooi van 10000Rp=1 €gegeven, ritje kostte ook 10000Rp). We kwamen die avond laat in Bandung aan, meteen naar het hotel. Volgende dag weer met andere ‘niet-engelssprekende chauffeur op pad. Mooie tocht naar vulkaan, daar kregen we gelukkig weer een goed nederlands/engels sprekende zeer informatieve gids. Deze man vertelde dat je als je aan de universiteit had gestudeerd door de agency ‘s als gids werd aangenomen en hij had alleen basisschool gehad. Misschien hebben we hem achteraf gezien te veel betaald, zo slim was ie dan wel, maar was het ook dubbel en dwars waard. Hij vertelde ons veel over de vulkaan, flora en fauna in dit gebied, maar gaf ons ook samen met 2 andere gidsen ieder een heerlijke voetmassage met zwavelklei na de wandeling naar de krater met hotwatersprings. Hierna heerlijk gegeten in Lembang. Voor de middag stond het bezoek aan de Anklungschool op het program. Na wat zoeken in het drukke Bandung bereikten we de school net op tijd voor de voorstelling. Het was nauwelijks begonnen of we werden op onze schouders getikt en daar stonden Fred en Rina. Die waren van Jakarta met de trein naar Bandung gekomen(4 uur) om ons op te zoeken en later met ons een hapje te eten. Rina wilde ons persee de saté kalinchi (konijn) laten proeven. De voorstelling was heel geslaagd en hartverwarmend door optreden van hele jonge leerlingen vanaf 4 jaar. Daarna op zoek aan het restaurant, nu kon Rina gelukkig voor ons tolken in bahasa. Maar ondanks dat zaten we weer ruim een uur in de auto voordat we er waren. Ja, je moet hier geduld hebben. De saté kalinchi was heerlijk, zolang je niet aan die schattige konijntjes dacht. Inmiddels was het zo laat geworden dat Fred en Rina niet meer terug konden naar Bekasi en bij ons in het hotel een kamer boekten, zodat we nog even gezellig konden koffie/theedrinken, want iets sterkers zit er hier helaas niet in. Zaterdagochtend vertrokken Fred en Rina huiswaarts en wij gingen naar Bogor, via de Puncac-pas. De prachtige route,waarover Opa Nemmers ons vroeger vaak oververteld heeft. Nou daar had ie niets van gelogen, behalve dat nu wij er kwamen het waarschijnlijk 10x of meer zo druk was. Waardoor we een groot gedeelte in file hebben af moeten leggen. Onderweg Laura en Jeroen op gepikt bij hun Guesthouse in dessa. Om 3 uur kwamen we in Bogor aan, waar zich ook meteen Richard (neef van Glen) en zijn vrouw Asmiati zich melden vergezeld van 2 dozen met allerlei indische lekkernijen; om jullie even lekker te maken: lemper, risolles, kwee-lapis, kwee-pisang, kwee-soes en indische kroketjes. Snel koffie/thee gezet en smullen maar...... Daarna hun dochter Emilia opgezocht, die hier in Bogor een batikshop runt, waar we de nodige souvenirs hebben ingeslagen. Inmiddels was het alweer 7 uur's avonds en zijn we met z'n allen lekker gaan eten in een restaurant, waar Richard en z'n dochter voor ons een keuze maakten uit de vele gerechten. Morgen nog de Botanische tuin en dan op naar ons eindbestemming...............Jakarta