Reisverslag 3

One misty morning at the Bromo en ontmoeting in Surabaya

Met pijn in ons hart lieten we, met pakketjes lemper voor onderweg, de goede zorgen van Rumah Kita achter ons en vertrokken we met auto en chauffeur naar de Bromo. Na een rit van 5 uur kwamen we aan bij Hostal Café Lava, in het berg dorp Cemoro Lawang. Toen we uitstapten merkten we meteen dat de temperatuur hier beduidend lager was. Dus spijkerbroeken en fleece truien aangetrokken en alvast , nu het nog licht was, de omgeving verkennen. Onderweg kwamen een mannetje met een complete bapao-toko met stomer op z'n brommertje gemonteerd en een ander met saté en bbq achterop, helaas we durfden het niet aan om wat te eten te bestellen. Dus: gewoon in 't restaurant gegeten en vroeg naar bed, 't was koud en donker en we moesten er de volgende morgen om 3 uur uit om, om half 4 te vertrekken om de zonsopgang te kunnen zien bij de Bromo.

Toen we de volgende morgen vertrokken regende het en was het nog steeds koud, we werden opgepikt door een van de honderden 4wheeldrives die zich in colonne richting Bromo bewoog.Maar eerst naar het viewpoint, waar we met honderden, onder wie veel Nederlanders, op ‘one misty morning' tevergeefs op de zonsopgang wachtten, die om 5.20 uur zou moeten plaats vinden(zie foto). Om 6 uur gingen we met onze Jeep over de zandzee naar de Bromo. Rijden onder de wolken door was ook een hele ervaring. Het laatste stuk tot aan de trap moest ter voet of per paard, maar wij ‘zuinige hollanders' gingen natuurlijk te voet. De trap met heel veel treden bracht ons tot de kraterrand, maar helaas ook daar nog steeds mist en een drukte van jewelste, dus na 10 min verkozen wij weer de weg naar beneden. We hebben Laura en Jeroen maar afgeraden dit avontuur nog te ondernemen.

Van de Bromo vervolgden we diezelfde ochtend nog onze reis naar Surabaya, waar we om een uur of één aankwamen en daar Laura en Jeroen troffen. Na even lekker gedouched te hebben en wat gedronken zijn we de stad in getrokken, op zoek naar een restaurant. Dat was al snel gevonden, via ons ANWB boek: House Sapoerna, een oude koloniale tabaksfabriek, deels nog in gebruik voor fabricage van kreteksigaretten en deels als museum, waar het verhaal van eenvoudige tabaksplanter tot sigarettenmagnaat werd verteld. Er was ook een restaurant in artdeco stijl bij, waar we heerlijk hebben gegeten. Onze tocht verder door de stad was minder succesvol, een grote benauwde vieze stad, waar het voor toeristen moeilijk is hun weg te vinden stond verder in het ANWB-boek, en dat klopte. Uiteindelijk kwamen we voor ons avondmaal bij een grote Mall terecht, waarop de bovenste etage een foodsquare was, maar het eten was er niet minder lekker. De tweede dag stond het bezoek aan het ereveld Kembang Kuning op het program, de begraafplaats waar Chris Trouerbach ligt, het broertje van Glen's vader, die in de oorlog gesneuveld is. Maar waar bovenal afgelopen oktober de urn van ons aller maatje, tante Beebs is bij gezet. Heel bijzonder om haar uiteindelijk graf hier nu te kunnen bezoeken en een bloemengroet neer te kunnen leggen.We deden dit samen met bekenden van haar die in Surabaya wonen: Dieudonnée, haar broer Rob en zij vrouw Cathleen. De rest van de dag hebben wij samen met hen doorgebracht. Zij wisten ons veel over Surabaya en het leven in Indonesië te vertellen en hebben ons de mooiste delen van de stad laten zien. Dag drie zijn we ( V/W/G)'s morgens nog naar de dierentuin geweest, toen begon het helaas ook in Surabaya te regenen, dus terug naar het hotel, spullen pakken en naar het station om om 3 uur de trein naar Malang en Laura en Jeroen die naar Solo te pakken.