Het is al weer een hele tijd geleden dat wij iets van ons hebben laten horen. Dus bereid je maar voor op een lang verhaal en een heleboel foto´s, want we hebben wel wat te vertellen! Maarja waar moet je beginnen als er zoveel te vertellen is...

Allereerst wij zijn nu in Melbourne. Onze reis door New Zealand zit er helaas al weer op. Na oud en nieuw zijn we naar Christchurch (gelegen op het Zuidereiland) gevlogen en vanaf Auckland (Gelegen op het Noordereiland)zijn we deze week weer terug naar Australie gegaan, we vlogen direct naar Melbourne toe.

Maar we zullen bij het begin beginnen...

Na onze aankomst in Christchurch moesten we nog twee dingen ophalen voordat onze reis door New Zealand kon gaan beginnen. Op de eerste dag na onze aankomst haalden we Jeroen op van het vliegveld. Die was het koude Holland ontvlucht om een beetje zon en warmte op te doen. Op de tweede dag konden we onze spaceship ophalen. Dit was onze campervan voor de komende weken.

Mooi oranje is niet lelijk. Wel makkelijk te herkennen op de weg, zo konden we op tijd beginnen met toeteren en met de lichten te seinen wanneer we een andere spaceship tegenkwamen.

Toen alles was geregeld kon onze reis gaan beginnen. Vanuit Christchurch reden we in zuidelijke richting land inwaarts. We kregen meteen een goede indruk van de wegen en het weer in New Zealand. Alle snelwegen hebben namelijk maar 1 rijbaan per richting en het kan er enorm gieten. Dus helaas stonden we de eerste avond meteen met regen op de camping. Gelukkig zijn de campings behoorlijk goed geregeld. Er was zelfs een overdekt stuk waar we konden koken. Verder was ook onze spaceship goed uitgerust en konden we met onze eigen dvd-speler een filmavondje houden.

Onze allereerste echte stop was Lake Tekapo. Hier hebben we erg mooie foto's gemaakt van het meer met erg blauw water.

Het water krijgt die kleur van de fijne deeltjes die van de bergen word afgeslepen als het water naar beneden stroomt. Vanaf het Lake namen we wat binnen wegen om weer bij de oostkust uit te komen. We stopten weer bij Dunedin. Dit is de studentenstad van New Zealand, maar die is natuurlijk in de zomervakantie helemaal uitgestorven. Dus na een korte stadswandeling en een warme chocolademelk tegen de kou vervolgden wij onze weg.

Even onder Dunedin ligt Balclutha, daar begon de toeristische kustroute die Vicky had uitgezocht, genaamd The Catlins. Deze route ging langs een helehoop watervallen, blow holes en meren, maar voornamelijk langs de zuidkust van New Zealand. Tijdens deze route hadden we prachig uitzicht over de ocean en de kuststrook.

Jammer genoeg hebben we de penguins en de dolfijnen niet kunnen spotten (ze moesten er wel zitten volgens alle toeristische brochures).

Bij Invergarcill zijn we weer landinwaarts gegaan. Het volgende dat op ons lijstje stond was het fjorden landschap bij Doubtful en Milfort Sounds. In deze regio kwamen we ook de eerste plaatsnamen tegen die nog afstamden van de Maori's. We sliepen namelijk in Te Anau. Er waren zoveel aanbieders die reisjes naar de fjorden verkochten dat het voor ons nog behoorlijk moeilijk was om iets uit te zoeken en te beslissen wat we wilden doen. Je kon namelijk kiezen uit een cruise met overnachting, een dagtocht (bus en boot) of alleen de cruise. Daarnaast waren er ook nog allerlei combinaties met wandelingen en eten. Uiteindelijk besloten we de route die de bussen deden zelf met onze spaceship te gaan rijden. Op deze manier konden we zelf beslissen waar we eruit wilden om te gaan kijken en waar niet. Er waren namelijk een aantal fotomomenten, korte wandelingen en uitkijkpunten op de route. Dit bleek een erg goede keuze van ons. Aan het einde van de route kochten we een kaartje voor een bootcruise. We hadden erg geluk. Het was de enige zonnige dag van die week dus dat maakte de cruise nog mooier. De tocht duurde bijna 2 uur en wij denken dat de foto's wel voor zich spreken. Vanaf de boot reden we naar een mooie camping van de DOC (Deparment of Conservation, een overheidsorgaan dat verantwoordelijk is voor het onderhoud van de nationale parken). Deze organizatie heeft op heel veel mooie en speciale plekken een kleine camping. Wij verkozen deze campings boven de commerciele holiday parks.

Vanaf de fiorden verplaatsten wij ons in Noordelijke richting. We zijn een middagje in Queenstown en Arrowtown geweest. Queenstown is wel een grappig stadje, maar je zou het ook zo in de Franse Alpen kunnen zetten als een te toeristisch ski-oord. Arrowtown daarentegen was heel anders. Dit was een oud goudmijners dorpje dat nog aardig goed in tact was gebleven. Ook zijn er tijdens de goudkoorts heel veel chinese immigranten naar Arrowtown gekomen om in de mijnen te werken. Zij hadden daar hun eigen Chinese nederzetting gebouwd. Ter nagedachtenis aan deze ‘gastarbeiders' waren er een aantal opgravingen en reconstructies te zien en was er veel informatie te lezen op de informatiepanels. De wandeling door dit gebied was erg indrukwekkend. Het was erg duidelijk dat er veel meer aandacht was besteed aan het behouden van het Eurpese deel van het stadje, want daar stonden alle oude panden er nog en leek het een beetje op een straatje dat je in Disneyland kunt vinden.

We wilden die dag nog een klein stukje doorrijden om dichter bij de gletsjers in de buurt te komen. We stopten gewoon maar ergens waar een bordje van een camping langs de weg zagen. Bij toeval kwamen we bij Luggate uit. De lokale cricket vereniging verhuurde zijn veld en kantine gebouw als camping. Een erg grappige camping met hele vriendelijke locals. Zij vertelden ons dat we beter naar een andere gletsjer konden gaan i.pv. de twee bekendsten, omdat we daar veel meer van konden zien en omdat de wandeling ernaar toe erg mooi was. Dus dat advies namen we ter harte en de volgende dag maakten we de wandeling. Het was nog wel een behoorlijke onderneming om bij het begin van de wandeling te komen, want de verharde weg hield opeens op en we moesten nog zo'n 45 minuten doorrijden op een gravel weg. Daar kwamen we door het echte New Zealand: kleine boerderijen in de middle of nowhere en vee dat over de wegliep.Ook de wandeling was een flinke tocht, maar het zicht op de gletsjer was adembenemend.

Een dag na de gletsjer namen we de weg die dwars door het gebergte ging: Haast pass. Een hele mooie route met ook weer veel punten om te stoppen voor een foto, een korte of een lange wandeling. Aan de andere kant van de pass kwamen we aan bij de Westkust. Dit zou het meest regenachtige deel van New Zealand zijn. En we hadden ons al op het ergste voorbereid, want we hadden al enorm veel regen gehad de eerste paar dagen. Maar we waren de pass nog niet uit of het klaarde helemaal op en de lucht was strak blauw. Dus we deden verruilden meteen onze spijkerbroeken voor een korte broek. En de waterdichte wandelschoenen werden slippers. Halverwege de westkust kwamen we langs de beroemde gletsjers. We waren enorm blij dat we de andere wandeling al hadden gedaan. Ten eerste was er een enormde parkeerplaats die helemaal vol stond met auto's en campervans en ten tweede kon je alleen dichtbij komen wanneer je een toer met een gids boekte. Dus we hebben even een snelle wandeling gemaakt naar het foto punt en zijn toen weer verder gereden.

Aan het einde van de westkust kwamen we bij het Punakaiki National Parc. Daar hadden we een mooie camping die direct achter de duinen lag. Dus daar hebben we voor het eerst over het strand gelopen en in de zee gestaan. Helaas was het daar verboden om erin te zwemmen. Het hoogtepunt van het Punakaiki National Park zijn de Pancake rocks. Dit gingen we 's ochtends als eerste doen. Het was twee minuten rijden vanaf de camping. Bij deingang kwamen we erachter dat de wandeling er naartoe en terug 20 minuten duurde. Er was zelfs een hele mooie betonnen weg aangelegd. Het was goed dat we zo vroeg waren, want het was nog lekker rustig. Het tweede dat we wilden zien in het park was de Ballroom Overhang. De locals op het cricketveld hadden ons verteld dat die erg mooi moest zijn. Het was een behoorlijk pittige wandeling en we moesten een aantal keer een rivier oversteken. Alleen was de route zo aangelegd dat we steeds verdwaalden en op een gegeven moment door meer dan middeldiep water moesten. Toen zijn we maar afgebogen en naar de grotten gewandeld. Jammer genoeg hadden we geen zaklamp bij ons dus konden we niet de grot ingaan om de Maori tekeningen te bekijken.

Na het Punakaiki reden we naar het laatste agendapunt voor het zuidereiland. Het Abel Tasman National Parc. We hadden een hele mooie DOC camping gezien vanwaar je veel wandelingen kon maken. Deze lag aan de het andere eind van het park. Toen we daar aankwamen was deze al helemaal volgeboekt tot het einde van de maand. Dus moesten we weer een heel eind terug rijden. Maar we hadden onderweg op alle slingerweggetjes enorm mooi uitzicht op alle baaien. Ook in dit nationaal park hebben we wandelingen gemaakt en daarna zijn we naar Nelson en Picton gereden. Vanaf Picton ging de veerboot naar het Noordereiland.

Het Noorder eiland:

Onze eerste dag op het noorder eiland begon meteen goed! We hadden gehoord dat het noorder eiland bekend was om de vele wijnstreken. Dus wij ´s ochtends eerst maar eens langs het informatie centrum om te vragen waar we onderweg bij een wijnproeverij langs konden. De vrouw bij het informatie centrum was erg enthousiast en belde meteen naar de locale wijngaarden of ze tijd hadden. Met als gevolg dat wij om half 11 's ochtends wijn stonden te proeven. Na een korte rondleiding hebben we nog een wijntje meegenomen voor voor het eten. En zijn we weer in de spaceship gaan zitten en door gereden naar Napier (aan de oostkust).

De volgende dag stond Lake Taupo het programma, waar vicky de door mama&oma gevreesde skydive wilde doen. Na wat bellen met de organisatie was alles geregeld en werd ze zelfs opgehaalt met een limosine! Bij het vliegveld moest er eerst even gewacht worden, maar daarna ging alles heel snel. We moesten snel ons skydive pak aan doen (een blauwe overal), er werden snel wat foto's gemaakt en toen hup het (roze) vliegtuig in. En dan 15.000 ft de lucht in!! Ik was als 3^e aan de beurt om te springen, om pecies 14.44 werd ik het vliegtuig uitgeduwd. Je springt dus niet zelf, maar je moet op het randje gaan zitten en wordt vervolgens door je instructeur eruit geduwd. Vanaf dat moment gaat eigenlijk alles te snel. Het is een heel vreemd gevoel om gewoon maar te vallen, en eer dat je het echt door hebt wat er allemaal gebeurd gaat de parachute open en wordt je met een ruk tot stilstand gebracht. Vanaf dat moment zweef ja naar beneden en heb je een prachtig uitzicht over het meer en de omgeving. Om ongeveer 15.00 stond ik weer op de grond.( om een idee tegeven hoelang het geduurd heeft).

Laura en Jeroen zagen het niet zo zitten om zichzelf uit een vliegtuig te laten gooien en hebben deze dag doorgebracht in een spa. Heerlijk ontspannen in de warmwaterbaden en daarna nog een massage!

We hebben lake taupo diezelfde dag nog achter ons gelaten om door te rijden richting Rotorua, waar we het vulkanische landschap wilde bekijken. We kwamen uit bij Thermal Wonderland. In dit park kon je o.a. verschillende geisers en boilling mud pools zien. Er waren verschillende wandelroutes en ondanks de zwavel / rotte eieren lucht was het erg mooi. (link naar foto)

Er was ook een grote geiser, die elke dag om 10.15 afging. Nadat we dit in onze reisgids gelezen hadden waren we toch wel benieuwd hoe het kan dat deze geiser elke dag om de zelfde tijd afgaat. Wat bleek nou er komt gewoon om 10 uur iemand van Thermal wonderland een verhaaltje houden over hoe de geiser ontdekt is ect, ect. En om 10.15 gooit hij doodleuk een zakje poeder in de geiser waardoor hij afgaat...dus dat was een beetje suf...

Maar er stond vandaag iets echts new zealands op het programma. We hadden een maori concert+hangi geboekt. (hangi=eten/buffet). Als eerste werd ons een Maori-oorlogs-kano getoont. We moesten naar een rivier lopen en hier kwamen ze dan aanvaren. Vervolgens konden we in een soort theater plaatsnemen. Er was hier een Maori-dorpje nagebouwd. We werden welkom geheten door het stamhoofd, gevolgd door een welkomsdans. Hierop volgde nog een aantal andere liederen en werden ons verschillende instrumenten getoond. Ook kregen we uitleg over verschillende wapens, spellen en de gezichtstekeningen van de maori. Het was een hele leuke show met veel dans en muziek. Daarna was het tijd voor het buffet. Deze zou bestaan uit traditionele maori gerechten. Deze zaten er zeker tussen, zo was er een speciaal soort (zoete)aardappen: kumara. Maar verder stond er een schaal met tonijnpasta en knoflookbrood, chocolade cake en trifle... dus het zou wel niet geheel traditioneel zijn, maar desondanks erg lekker!!

Na het eten was er nog een wandeling met gids. We kregen uitleg over verschillende bomen en hoe Maori gebruik maakte van de natuur om te overleven. Tijdens deze wandeling hebben we ook nog voor het eerst glimwormen gezien. Het was wel grappig om al die kleine blauwe lichtjes tussen de struiken te zien.

We zijn verder naar het noorden gereisd, voorbij Auckland en daarna via de oostkust verder. Vanaf hier hebben we het een beetje rustig aan gedaan. Met hier en daar een dagje aan het strand. Bij Waithangi hebben we nog een tour gedaan. Waitangi is bekend doordat daar de treaty of Waitangi is getekend. Dit is het vredes verdrag tussen de Maori en de britten. Er zijn 2 versies van dit verdrag. Één in het engels en één in Maori. Het vervelende is dat deze beide versies niet overeenkomen.

Nadat we de oostkust hadden afgereden was de westkust aan de beurt, we hadden hier een camping gevonden waar je een kiwi-tour kon boeken. En we kunnen natuurlijk Nieuw Zeeland niet verlaten zonder een kiwi te hebben gezien. We hoorden dat de tour eigenlijk niet veel anders was dan het nationaalpark in lopen en hopen dat je een kiwi spot. We zijn wel nog op eigen gelegenheid 2x 's avonds het bos ingelopen, vol hoop. Maar helaas hebben wij Nieuw Zeeland kiwi-loos moeten verlaten.

Auckland was alweer onze laatste stop in Nieuw Zeeland. We hadden geluk, want in het weekend dat wij hier verbleven was The anniversary of Auckland in volle gang. De haven stond vol met kraampjes en kermisatracties. 's Avonds was er een parade waarin verschillende nationaliteiten met muziek en al dansend voorbij kwamen. De avond werd afgesloten met groot vuurwerk!!

En dat was nieuw zeeland, er is nog wel meer gebeurd waar we over kunnen vertellen. Maar waarschijnlijk is een 5 pagina reisverslag voor nu wel genoeg. Wij genieten nu volop van Melbourne en gaan binnenkort de Great Ocean Road rijden, dus bereid je maar voor op een nieuw (te) lang verhaal.

Liefs Laura & Vicky