Bali

Glen, Wil en Vicky vertrokken een aantal dagen eerder uit Ubud om de overtocht naar Java te maken. Wij bleven nog om de omgeving van Ubud extra te verkennen. Na wat verschillende taxi chauffeurs te hebben geprobeerd vonden we onze chauffeur Madira. Hij zou ons ten noorden van Ubud brengen. Zo konden we de koningsgraven en Tirta Empul (heilige bronnen) gaan bekijken. Een erg leuke ochtend. ‘s middags hebben we lekker ontspannen bij het zwembad en ‘s avonds zijn we gaan eten bij een restaurant dat de vorige avonden steeds geen plek voor ons had (lekkere lams- en varkenssate). Vanuit Ubud vertrokken we de volgende dag naar Tirtagangga. We hadden de avond daarvoor een hele goedkope chauffeur gevonden (1/2 normale prijs), maar die kwam helaas niet opdagen. Dus stonden we daar met onze rugtassen en al uitgecheckt bij het hotel. Snel even Madira gebeld en binnen 5 minuten konden we gaan. Via het waterpaleis in Amlapura reden we naar Tirtagangga. Het duurde wat langer dan normal, want net zoals de voorgaande dag was Madira erg zuinig op zijn auto. We gingen niet harder dan 50 km per uur, haalden niet in, toetterden niet en remden nog verder af voor de bochten. Hierdoor hadden wij wel alle tijd om van het landschap te genieten. Dit keer hadden we niet vooraf een hotel geboekt. De medewerker van het bureau voor toerisme had ons verteld dat dit geen enkel problem was. In Tirtagangga stond bij de parking al een ‘stadsgids' te wachten. Na verschillende homestays gezien te hebben, kozen we voor de homestay van Buddie. We wilden ook graag het waterpaleis in Tirtagangga bekijken, daar waren we voor gekomen. Buddie vertelde ons dat we daarvoor een auto nodig hadden en dat hij ons wel wilde rondleiden. Dan konden we ook meteen naar een pinautomaat. De eerste stop op onze rondrit was het paleis (nog steeds bewoond)van een prins. We kregen uitleg in de verschillende vertrekken en bij de verzameling foto's. Blijkbaar kende buddie de prins ook persoonlijk, want hij was vaak op feestjes uitgenodigd. Daarna reden we verder en toen kwamen we uit bij het zelfde waterpaleis dat we die ochtend hadden gezien. Foutje. Snel nog even pinnen en toen weer terug. Bleek dat het waterpaleis dat we wilde zien recht tegenover de homestay lag en we gewoon 100 meter moesten lopen. S Avonds aten we bij de warung van Buddie en kregen we nog hulp van hem, zijn broers en een aantal andere bewoners met het uitstippelen van onze reisplannen onder het genot van een glaasje plaatselijke rijstwijn. Vervolgens reisden we weer terug naar het drukke gedeelte van Bali. Deze keer naar legian, net naast Kuta. We hadden na heel veel bellen een adres gevonden om te slapen. Bij aankomst bleek het nog erg leuk ook. Daar hebben we nog eens een poging gedaan om te surfen. Nog steeds erg vermoeiend, maar toch een kleine vooruitgang te bespeuren. Aan het eind van de middag zochten we een taxi om naar de zonsondergang te gaan kijken bij Tanah Lot. Dit is een bijzondere tempel omdat deze op een kleine rots in de oceaan is gebouwd. Het was er uiteraard vol met toeristen en winkeltjes waar je vanalles wordt aangesmeerd. Na een korte wandeling vonden we een leuk plekje met goed uitzicht en weinig andere mensen.

Overtocht

Dezelfde taxichauffeur (Gede), die ons naar Tanah Lot bracht, vervoerde ons naar de bushalte bij Denpasar. Gelukkig had hij daar een vriendje die de buskaarten voor ons kon regelen. Namelijk, zodra we het terrein opreden begonnen er 6 mannetjes met de auto mee te rennen om kaartjes te verkopen. We hadden nog tijd voor een kopje thee en toen de bus in. We waren de enige toeristen dus iedereen keek ons erg verbaasd aan en de chauffeur had de grootste lol. De bus was best goed (met AC en toilet). Het eerste stuk ging snel. Toen we heel Bali hadden doorkruist en bij de boot aankwamen werd de bus nog verder gevuld met verkopers. Zelfs met onze zonnebrillen op ons hoofd werd er nog steeds geprobeerd er ons een te verkopen. De overtocht duurde maar zo'n 40 minuten en gelukkig voor Laura was de zee erg rustig.

Surabaya

Op Java aangekomen was het nog 6 uurtjes naar Surabaya. Onderweg stopte de bus en toen wij, toeristen, niet snel genoeg waren met uitstappen werden we gewaarschuwd door onze medepassagiers! Bij het buskaartje inbegrepen was ‘ makanan'; eten dus. Het eten was lekker en ook wel fijn om even uit de bus te zijn. Onze buschauffeur kreeg haast na het eten en begon alles in te halen wat hij zag.. Zelfs voor een file door wegwerkzaamheden draaide hij zijn hand niet om. In Surabaya kwamen we aan op een busterminal die nogal een eindje uit de stad lag. Met een Taxi dus maar weer terug naar ons hotel in de ‘Arabische wijk' van Surabaya. Toch nog een ritje van zo'n 20-30 minuten. De volgende ochtend zijn we naar de dierentuin gegaan. Ook wij, vooral Jeroen, behoorde tot de attracties. Later hoorde we van Rob (broer van Dieudonnee; een vriendin van tante Beebs) dat veel mensen uit de dorpen op zondag naar de zoo gaan en dat zij niet gewend zijn europeanen te zien. Een gezin wilde zelfs met ons op de foto... ‘s middags sloten we weer aan bij Glen, Wil en Vicky in hotel Ibis.

Het weerzien was erg gezellig en na een lekker kopje thee zijn we wandeling gaan maken naar de rode brug, tempel en de Chinese wijk. Helaas is Surabaya niet echt een stad om makkelijk rond te lopen. Aan het eind namen we een becak terug naar het hotel. ‘s Avonds aten we in de Mall. De tweede dag stond in het teken van het bezoek aan de eregraven. Dit was ook de reden waarom we naar Surabaya zijn gekomen. De taxichauffeurs hadden moeite om de begraafplaats te vinden. Eenmaal daar ontmoette we Rob, Kathleen en Dieudonnee bij het registratiekantoortje. Daar werd voor ons opgezocht bij welk graf we moesten zijn en konden we daarna onze bloemen leggen. Na deze zware ochtend waren we allemaal wel toe aan een kopje koffie. We werden door onze gastheer en gastvrouwen naar een goed adres gebracht. Toen we lieten vallen dat we ook wel zin in lemper en bapao hadden werden we ook daarheen gechauffeurd. Aan het eind van de middag warden we rondgeleid door de oude haven en vertolkten ze ook nog een gesprek met een van de havenmedewerkers. De dag werd afgesloten in een van de favoriete restaurants van Rob. Hij bestelde daar een hoop lekkere gerechten voor ons. Toen we nog een kopje koffie gingen drinken kwam ook nog de zoon van Rob met zijn gezin ons vergezellen. Al met al een hele gezellige dag, maar wel druk/luidruchtig met al die indo's bij elkaar...

Veel liefs van ons allemaal