Exmouth - Broome

Oke waar waren we gebleven... In ons vorige bericht waren we net aangekomen in Exmouth. We hebben daar een paar dagen gesnorkeld in het Ningaloo rif, blijkbaar van dezelfde omvang als het Great Barrier Reef maar haast niet bekend. We hebben daar mooie vissen gezien, maar ook haaien. Dat was wel even schrikken. Gelukkig bleken ze niet gevaarlijk. De laatste dag in Exmouth zijn Vicky, Anna en Laura meegeweest met een whaleshark swimming tour. We waren met ongeveer 20 mensen op de boot. In de ochtend hebben we eerst een beetje gesnorkeld. Deze keer een heel stuk verder op zee dan dat we de dagen ervoor vanaf het strand hadden gedaan. Na de ‘morning tea' gingen we opzoek naar de Whalesharks. Eerst kwamen we een aantal humpback whales tegen. Dat was niet het doel van de toer maar een erg mooie bijkomstigheid. De helikopter had wat moeite om whalesharks te vinden. Na een uurtje hadden we geluk. WHALESHARK, WHALESHARK, WHALESHARK werd er vanaf het roer gegroepen. Dit was het teken voor ons om onze wetsuits, flippers, maskers en snorkels op en aan te doen. Dit moest wel in een record tijd gebeuren, want nog geen minuut later werd er geroepen: HURRY UP, HURRY UP, GET IN THE WATER, GET IN THE WATER, NOW!!!! In het uur daarvoor hadden we uitgeleg gegeven hoe we in het water terrecht zouden komen ten op zichte van de whaleshark en hoe we dan moesten zwemmen, zodat we het niet weg zouden jagen. Het kwam erop neer dat we recht voor het beest in het water werden gedropt en dat we ons zo snel mogelijk even moesten verdelen over de twee zijkanten van het beest. Dat was de theorie, maar de praktijk was toch wel wat anders. Al vol van de stress van het op en aan doen van al onze spullen belanden we eindelijk in het water. Natuurlijk doordat je van de boot sprong schoot je bril scheef, kwam er water in je snorkel of verloor je bijna je flipper. Dus dat moest allemaal goed gedaan worden en wanneer je dan onder water keek, keek je recht in de mond van de whaleshark en schoot je opnieuw in de stress doordat je moest maken dat je aan de kant ging. Was je eenmaal aand de zijkant van het beest dan moest je proberen om het bij te houden met zwemmen en ondertussen slalommen tussen de flippers van je mede toeristen om er voor te zorgen dat je er geen in je gezicht kreeg en zodat je wat meer te zien kreeg dan luchtbelletjes. Goed dat was dus de eerste keer zwemmen met een whaleshark, dit alles gebeurde in slechts 5 minuten. Toen werden we weer opgehaald door de boot en kon de tweede helft van de passagiers een poging wagen. Wij klommen weer aan boord (a la walvis) daar kregen we een preek dat we een stelletje ongeorganiseerde rondspetterende toeristen waren en dat we het echt beter moesten doen en dat we geluk hadden dat de whaleshark deze keer niet weggedoken was. Dus we gingen nog een tweede keer. Het ging gelukkig al een stuk beter. We hadden allebei de whaleshark al snel gevonden en bleven op gepaste afstand van 3 meter van de zijkant. Alleen toen kwamen de anderen van de groep nog achter ons aan en botsten tegen ons op, omdat zij nog niet door hadden dat we al naast de whaleshark zwommen. Dus een nieuwe tactiek voor de 3e poging. We gingen als een van de laatsten van boord. Zo konden we mooi achter iedereen aanzwemmen en wachten totdat de whaleshark in beeld kwam en mee gaan met hem. Dit bleek een geslaagde tactiek. We hadden zelf ook een onderwatercamera, we hebben een aantal foto's geprobeerd te maken. We weten nog niet of ze gelukt zijn, want het was een ouderwetse met een filmrolletje dus die moeten we laten ontwikkelen.

Na Exmouth zijn we in volle vaart vertrokken naar Karijini National Parc. De weg ging door de Pilbara, dit is een groot mijn gebied. Dat betekende mooie wegen tussen de bergen door. Helaas kregen we ook een lekke band door de scherpe rotsen (vanwege al het ijzer in de grond). Gezamenlijk hebben we de reserve band op de auto gezet en konden we weer verder. Karijini bestond uit allemaal (onverharde) gravelwegen en omdat we al een lekke band hadden gehad moesten we extra voorzichtig doen. Dat ging allemaal goed alle banden waren nog heel. Het park zelf was erg spectaculair, heel veel kloven waar we doorheen konden lopen/klimmen met aan het einde ervan mooie, kristalheldere en ijskoude zwemplekken. Hier hebben we ons uitstekend vermaakt.

Vervolgens reden we terug naar de snelweg en naar de kust. We maakten een tussenstop bij Eighty Mile Beach. Een erg mooi witstrand en een blauwe zee. Het strand is erg breed en wel 80 mijl lang. Hierna reden we snel verder naar Broome. We waren precies optijd voor een gratis evenement op het strand van Cable Beach (dit heeft de naam gekregen doordat er vanaf daar een telefoonkabel was gespannen naar Java). Het evenement was ter ere van de voltooing van een taxi rit door het binnenland van Western Australia. Het was grappig om te zien, ze hadden een filmpje gemaakt van waar ze allemaal waren geweest en op veel plekken waren wij zelf net ook geweest. En misschien nog het beste ze hadden gratis broodjes knakworst (tjah we zijn toch eenmaal backpackers). Later die avond zijn we naar de oudste buitenlucht bioscoop geweest. Hierna waren we op tijd in de kroeg om naar het wk te kijken. Aangezien we met een Duits meisje samen reizen keken we naar Duitsland - Australie. De kroeg was bomvol met Duitsers, de sfeer was erg gezellig. Alleen jammer dat ze zo gemakkelijk met 4-0 over Australie heen zijn gedenderd. De dag erna moest de auto voor een tussentijdse controle naar de garage en brachten wij de dag in de stad door en s avonds keken we naar de wk wedstrijd van Nederland - Denemarken. De volgende dag verlieten we Broome.

Veel liefs en tot snel weer!